ถ้าจะให้กล่าวถึงชื่อของ‘นักเขียนหญิง’สักคน คงมีชื่อนักเขียนผุดกันออกมาเป็นล้านแปดชื่อ
แต่ชื่อหนึ่งที่สะกิดใจ  ‘นัดพบนักเขียน’  ในวันนี้  กลับเป็นชื่อของนักเขียนหญิงคนหนึ่ง   ที่แม้
ผลงานของเธอนั้นจะปรากฏ ออกมาน้อย     แต่ในจำนวนน้อยเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วยคุณภาพ 
และเป็นที่ตรึงตราน่าจดจำของเราเหล่านักอ่านได้เป็นอย่างดี 

   ผู้เขียนที่ ออล แม็กกาซีน’จะไปนัดพบในวันนี้ ท่านผู้อ่านอาจจะยังไม่คุ้นในนามปากกาของเธอ
สักเท่าไรนัก  ซึ่งเธอได้ใช้นามปากกา   ในงานเขียนนวนิยายสืบสวนสอบสวนของเธอว่า   ‘อลินา’ 
แต่ถ้าพูดถึงอีกนามปากกาหนึ่งของเธอ ที่เธอใช้ในงานเขียนนิยายแนวรักโรแมนติค  เห็นท่าผู้อ่าน
จะต้องร้อง ‘อ๋อ’ ไปตาม ๆ กัน นั่นก็คือ ‘กิ่งฉัตร’

   ในห้วงความคิดของแต่ละคนนั้น    ไม่เหมือนกัน   บางคนชอบคิดเป็นภาพ    บางคนชอบคิดเป็นสัญลักษณ์    บางคนชอบคิด
เป็นตัวเลข บางคนชอบคิดเป็นประโยคแต่มีผู้ชายอยู่คนหนึ่งในห้วงความคิดของเขานั้นกลับคิดเพียงแค่คำหนึ่งคำแต่คำหนึ่งคำ
ของเขานั้น สามารถบ่งบอกถึงเรื่องราวได้อีกนับไม่ถ้วโดยผู้ชายคนนั้นมีนามว่า‘วิภว์ บูรพาเดชะ’ เจ้าของผลงานรวมเรื่องสั้น
‘ห้วงคำหนึ่ง’

   วันนี้นัดพบนักเขียนของเรามาที่โรงเรียนอนุบาลปรางทิพย์ พออ่านประโยคแรกทุกคนก็ตั้งข้อสงสัยเลยว่า 
เกี่ยวอะไรกับการนัดพบนักเขียน เพราะนักเขียนของเราในฉบับนี้ เป็นทั้งครูผู้ดูแลโรงเรียน และมีงานอดิเรก
เป็นนักเขียนอีกด้วย โดยได้ฝากผลงานเอาไว้มากมายหลายเล่ม ไม่ว่าจะเป็น เล่ห์นางฟ้า วายุภัคมนตรา 
เปลวไฟในสายลม คุณชายรณพีร์ หรือล่าสุดอย่าง ‘แวมไพร์ บราเธอร์ ตอน เจ้าพสุธา’
 

    เมื่อเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา มีการมอบรางวัล ‘เซเว่นบุ๊คอวอร์ด’ ให้แก่นักเขียนคุณภาพหลายท่าน
พอไล่เรียงดูหนังสือที่ได้รับรางวัลในแต่ละสาขา เล่มที่มีชื่อหนังสือสะดุดตาเป็นอย่างมาก นั่นคือ
หนังสือรวมเรื่องสั้นชื่อ ‘เส้นผมบังจักรวาล’ โดยผู้ประพันธ์ได้ใช้นามปากกาว่า ‘เอื้อ อัญชลี’ ซึ่งเป็น
นามปากกาของ ‘อัญชลี เอื้อกิจประเสริฐ’
   

   ถ้าจะพูดถึงนวนิยายไทยแนวลึกลับสยองขวัญ ชื่ออันดับต้น ๆ  ในใจนักอ่าน
คงหนีไม่พ้นนักเขียนที่มีนามปากกาว่า ‘พงศกร’ อย่างแน่นอน เพราะโดยส่วนใหญ่
ผลงานของพงศกรจะเป็นไปในแนวลึกลับสยองขวัญแทบทั้งสิ้น จึงถือได้ว่า
 ‘พงศกร’ เป็นเจ้าพ่อนวนิยายลึกลับสยองขวัญของ พ.ศ. นี้เลยก็ว่าได้

   วีระกิจ  วัชรีวงศ์ไพศาล คือชายหนุ่มที่ใช้นามปากกา ‘กะว่าก๋า’  วาดตัวการ์ตูนที่มีศีรษะเป็นดวงตาดวงใหญ่ๆ  1 ดวง
บอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นธรรมะ  ความรัก  ความตาย  การทำงาน และมุมมองในการใช้ชีวิต  แม้ว่าตัวการ์ตูนนี้จะ
มีตาดวงเดียว แต่กลับมีชื่อว่า ‘หมื่นตา’

***ขอนำคอลัมน์อื่นมาลงแทนชั่วคราวนะครับ  คาดว่าประมาณ 2-3 เดือน***

   ในสมัยเมื่อ ๖๐ - ๗๐ ปีก่อน จะมีการแสดงอย่างหนึ่งเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย เรียกกันว่า จ้ำบ๊ะ งานวัดทั้งหลาย
จะขาดการแสดงประเภทนี้ไม่ได้ แม้แต่งานภูเขาทองและงานวัดเบญจมบพิตร ซึ่งเป็นงานใหญ่ของปี ก็ยังมีจ้ำบ๊ะ
อยู่หลายโรง

     ในวัยเด็ก มนต์ชัย ศิริลัทพร มีความคิดเป็นของตัวเองว่า การเรียนเป็นเรื่องจริงจัง การเขียนเรียงความ
เป็นเรื่องไม่สนุกเพราะต้องอยู่ในกรอบของครู ใช้จินตนาการได้ไม่มาก ส่งผลให้ไม่ชอบอ่านหนังสือเรียน 
ไม่ชอบเขียน

      ได้ยินชื่อ อาจินต์ ปัญจพรรค์ เมื่อไหร่ ก็มักจะนึกภาพของบรรณาธิการนิตยสารฟ้าเมืองไทย 
ผู้สร้าง ‘ตำนานตะกร้าสร้างนักเขียน’ และได้เขียนเรื่องสั้นไว้มากมาย ที่โด่งดังก็คือ เรื่องสั้นชุด
เหมืองแร่ รวมถึงงานประเภทนวนิยาย สารคดี และบทความ รวมแล้วมากกว่าร้อยชิ้น