ใครก็ตามที่ค้นคิดสำนวนว่า ‘ความรักทำให้คนตาบอด’   ผมขอคารวะในมันสมองของท่าน
ใช่      ‘ความรักทำให้คนตาบอด’     เมื่อคน   ๆ   นั้นตกอยู่ในห้วงแห่งความรักหลงจนขาดสติ
จึงเหมือนคนตาบอด มืดมน ลองมาย้อนนึกดู  แน่ละว่า ในชีวิตคนบางช่วงก็ขาดสติ   ทำอะไรที่
ไม่ได้สติ  แล้วต้องเสียงสตางค์ อย่างในชีวิตผมเคยขาดสติ คือขับรถเร็วบ้าง เมาหลับขับรถลง
ข้างทางบ้าง   

   เข้าสู่พุทธศักราชแห่งความรื่นเริง   พ.ศ. 2555   รื่นเริงอย่างไร    ก็เลขปีบอกว่า   สอง – ฮ่า – ฮ่า - ฮ่า
เป็นเพียงมุขเย้าแหย่ทักทายกันในวาระปีใหม่ครับ    ...สวัสดีปีใหม่ใจรื่นเริง   แท้จริงความรื่นเริงจะเกิดมีได้
ไม่ว่าในกาลเวลาจะเป็นตัวเลขหรือ พ.ศ.ใด ๆ ย่อมอยู่ที่การทำความเข้าใจกับความเป็นจริง ที่เปลี่ยนแปลง
ไปตามกาลเวลา
      

   น้ำ น้ำเหนือ น้ำตา น้ำใจ น้ำคือ ‘อาวุธ’  นั่นคือนิยามเกี่ยวกับ ‘น้ำ’ ที่พอจะนึกขึ้นได้ในช่วงเวลานี้ พ.ศ.นี้ ที่น้ำได้ไหลบ่า
ท่วมที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทย และที่สำคัญคือ เกือบปลายสุดของที่ราบลุ่มนั้น เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงอย่าง 
‘กรุงเทพมหานคร’ ซึ่งมีผู้คนแออัดที่สุด น้ำที่ไหลมาจากที่สูงสู่ที่ต่ำ จึงไม่ใช่ ‘เรื่องปกติธรรมดา’ ทั้งที่มันควรจะเป็น
 ‘เรื่องธรรมดาปกติ’ 

   ปลายฤดูฝน ยามเช้า ยามเย็น  หรือยามบ่ายอันปลอดโปร่ง  เวิ้งอากาศเหนือทุ่งโล่ง    มีฝูงแมลงปอบินว่อน บ่งบอกว่า
 ‘ฤดูหนาวกำลังใกล้เข้ามา’เมื่อหมดฝน ดินที่เคยเปียกชุ่มเป็นโคลน เปลี่ยนเป็นดินแห้งและเริ่มแข็ง ยามเช้าตามทางดิน
 มีไส้เดือนขึ้นมาตายเกลื่อนกลาด

     ความงามแห่งชีวิตตอนต่อ...
ความงามแห่งชีวิตไม่ใช่สิ่งโดดเดี่ยว หากยังเกี่ยวกับ ‘ฉาก’ หรือสภาพแวดล้อม  ไปจนถึง สภาพสังคม
“หวิว...ไผ่ลู่ลม ยืนชมขอบคันนา ไกลสุดตาฟ้าแดงเรื่อ หอม...กลิ่นฟางกรุ่นเจือ  แกมกลิ่นเนื้อน้องนาง 
ไม่จางสดใส เห็น...หนึ่งน้องนาง เอวบางรูปลอยลม ชวนให้ชมชิดเชยใกล้ ผิวผ่องงามประไพ ดูอ่อนไหว
พริ้มพราว สาวชาวนาเอย”

      “เหมือนเพชรค่าล้น ร่วงอยู่บนกองขยะ เหมือนดั่งแม่พระมาคลุกเคล้าเปื้อนโคลนตม
ถ้าเป็นดอกไม้ ก็อยากจะใคร่ลักเด็ดดม นี่ดีแต่เป็นสาวตาคม จึงได้แต่ชมแหละนึกบูชา”
                                                   เพลง เพชรร่วงในสลัม ประพันธ์เพลงโดย ครูไพบูลย์ บุตรขัน

       “ปีนี้ฝนตกทั้งปีไม่สร่าง พี่นอนร้องครางเคล้าเสียงอึ่งอ่างระงม  ฟังเสียงลอยมาตามลม คิดถึงแม่เอวกลม อกพี่ขื่นขม
สุดจะฝืน” (เพลงดอกรักบานแล้ว - ศรคีรี ศรีประจวบ)
            หากดอกรักบานอยู่แค่ริมทางหรือชายทุ่ง ก็คงไม่เป็นปัญหา  แต่นี่เพราะดอกรักมาบานอยู่ในใจ ไอ้หนุ่มก็เลย
ถึงขั้นต้องนอนครางในเวลาฝนตกและได้ยินเสียงอึ่งอ่าง ที่มีอาการเช่นนั้นก็เพราะ ‘คิดถึงแม่เอวกลม’

    ภูมิปัญญาสำนวนไทยเกี่ยวกับฝนมีหลายสำนวน  ‘ฝน’ ที่หมายถึง น้ำที่ตกจากฟ้าในราวช่วงเดือนมิถุนา, กรกฎา,
สิงหา ในสำนวนข้างต้นนั้น มีอยู่ ‘ฝน’ เดียวที่ต่างออกไป คือ ฝนทั่งให้เป็นเข็ม เพราะฝนนี้ เป็นกริยา หมายถึง ถู 
หรือ ลับ เช่น ฝนยา ฝนมีด

      ที่ไหนมีแกงส้มกระเจี๊ยบ มีแกงส้มมะตาดให้กิน บ่งหมายถึงว่า เป็นชุมชนคนมอญ  บังเอิญ 
“ตา” หรือบิดาของแม่ผมมีเชื้อสายมอญ ในวัยเด็กผมจึงได้กินทั้งแกงส้มมะตาดและกระเจี๊ยบ

         เดือนก่อนอากาศร้อนมาเยือน กินแกงผักหวานก็เข้ากับฤดูกาลดีอยู่  การกินที่ถูกต้อง
คือกินอาหารที่มีตามฤดูกาล เพราะจะได้กินของตามธรรมชาติ หาง่าย สะดวก ราคาไม่แพง 
สดอร่อยแบบไม่เรื่องมาก