ผมมาถึงป่าสนชายทะเลตั้งแต่บ่าย     นอนบนเปลรับลมหลับไปงีบใหญ่  ตื่นขึ้นมากับเสียงคลื่น
ที่ครางระงมเบา ๆ    ใบสนแห้งที่ถูกลมปลิดร่วงลงกองอยู่บนตัก ผมไม่ได้ให้ความสนใจ ผมขยับ
ลุกขึ้นแล้วจ้องมองสีน้ำทะเลและผืนทรายใกล้ฝั่ง  ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงจนลอยอยู่เหนือผิวน้ำ
ไม่กี่สิบเมตร ผิวน้ำเกือบจะเหลืองทอง

   ผมไปเที่ยวอยุธยาค่อนข้างบ่อย ถ้าใครถามว่า ‘ไปมากี่ครั้ง’ ผมก็คงจะตอบว่า ‘ไม่ได้นับ’ แต่ไม่บ่อย
จนถึงขนาดนับไม่ถ้วน เหตุปัจจัยส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตผมเกี่ยวข้องกับจังหวัดนี้ ก็เพราะเป็น ‘ทางผ่าน’
ไปสิงห์บุรี นครสวรรค์ หรือขึ้นไปทางเหนือ ก็ต้องผ่านทุกครั้ง บางทีเพื่อนก็ชวนแวะหาข้าวกิน บางครั้ง
เกิดว่างมาก ไม่รู้จะหาที่ลงที่ไหนดี ก็จะไปเดินดูเจดีย์ตามวัดต่าง ๆ ยามใกล้ค่ำ

   ทางเดินเล็ก ๆ   ที่แยกจากถนนลูกรังทอดตัวผ่านบ้านไม้ชั้นเดียว   ลาดต่ำลงจากเนินสูงผ่านป่าหญ้าหลายหย่อม 
ข้างทางบางแห่งมีซากเรือเก่า ๆ ที่ถูกปลดระวางเกยอยู่บนเนินดิน ห่างออกไปไม่ไกล เครื่องมือหาปลาตามประสา
เศรษฐกิจพอเพียง (อย่างแท้จริง) ของชาวบ้านแถบนี้ วางอยู่บนพื้นหญ้า คลุมทับไว้ด้วยผ้าใบพลาสติก
  

   ลุงจรูญนั่งเงียบมาตลอดทาง ไม่มีความเห็นกับเรื่องราวใดเลย แกแฝงตัวอยู่ในรถราวกับเป็นส่วนเกินของคณะเรา 
แกไม่ยิ้มหรือส่งเสียงหัวเราะ แม้แต่ในยามที่คนอื่น ๆ รอบข้างขบขันกับเรื่องเล่าของใครบางคน หน้าเข้ม ๆ ของแก
สงบขรึมแบบคนจริงจังกับชีวิต อ่านยากพอ ๆ กับใบหน้าของนักเล่นโปกเกอร์ชั้นเซียน

       เพื่อนนักท่องเที่ยวผู้เชี่ยวชาญชำนาญทางของผม เป็นผู้สัญจรรอนแรมมาจนครบถ้วน
ทุกจังหวัดในประเทศไทย ไปไหนมาไหนเขาจะเป็นมัคคุเทศก์โดยอัตโนมัติ ผ่านทางหลวง
ทางลัดกี่แห่งไม่เคยพาหลงเสียเวลา   กลางป่าเขาหรืออุทยานเขา  ยิ่งเหมือนจำแลงร่าง
เป็นพยัคฆ์หนุ่มปราดเปรียว  นัยน์ตาแหลมคมราวจะมองทะลุผืนป่าทุกแห่ง

     ผมไม่เคยได้ยินกิตติศัพท์ของแม่น้ำน้อยเกี่ยวกับเรื่องราวใด ๆ มาก่อน   แต่คำว่าน้อยมักได้ยินผ่านหูบ่อยครั้งในหลาย
สถานการณ์  ไม่ว่าคนชื่อน้อย  มักน้อย  น้อยนิด  ซอยเล็กซอยน้อย   และน้อยในความเป็นวลีลดขนาดของคนสัตว์สิ่งของ
 อันที่จริงแม่น้ำน้อยก็น่าจะเคยผ่านหูผ่านตามาบ้าง  แต่ผมก็เข้าใจเอาเองว่าเป็นน้ำแม่สาขาสั้น ๆ และไม่สลักสำคัญพอจะ
จดจำ

    เกาะตะปูหรือเขาตะปูอยู่ที่ไหน  ผมไม่ได้สนใจตามหา  เพราะไม่มีแรงบันดาลใจอะไรกับมัน  จนกระทั่งมาได้คำตอบใน
แบบเรียนภูมิศาสตร์ว่าอยู่ในอ่าวพังงา  ไกลโขทีเดียวจากบ้านเกิดผม   แถมอยู่กลางทะเลไกลแสนไกลเข้าไปอีก

       ช่วงเย็น ๆ ใกล้ค่ำมักเป็นห้วงเวลาที่สวยงามสำหรับใครหลายคน   คอเหล้านักนิยมสุรามักถือเอาฤกษ์งามยามนี้
นัดหมายสมาชิกร่วมกลุ่ม   แดดร่มลมตกบรรยากาศดีเหมาะแก่การร่ำสุราเป็นอาจิณ  หรือแม้แต่นักทอดหุ่ยขาประจำ
แม่น้ำลำคลอง   มักเลือกสรรเวลานี้นั่งดื่มด่ำร่ำบรรยากาศ 

       ผมยังเดินท่อม ๆ อยู่ที่ชายทะเลบางแสน  ท่ามกลางลมกราดเกรี้ยวที่ทำเอายอดมะพราวไหวสั่นไปทั้ง
ทิวแถว  คลื่นยามเย็นส่งเสียงคร่ำครวญ   ผมยาวของหญิงสาวที่จับกลุ่มกันเดินเลียบริมหาดทรายสยายปลิว

         บ้านเกิดผมอยู่ห่างทะเลหลายร้อยกิโลเมตร   และอยู่ไกลจากแม่น้ำชีพอสมควร   แต่ลูกชาวนาที่
คุ้นกับการเดินฝ่าฝนกลางทุ่งมาตั้งแต่เล็ก  ผมไม่เคยหวาดกลัวว่าจะตกน้ำตาย  ทุกครั้งที่เห็นภาพถ่าย
ท้องฟ้าเข้ม ๆ  และน้ำทะเลใส ๆ  ผมหวังใจลึก ๆ ว่าสักวันจะได้เดินทางไกลไปอาบน้ำทะเล