จากร้อนรุม ๆ ในเดือนมีนาคม  มาจนร้อนเกรี้ยวกราดในเดือนเมษายน พอถึงเดือน
พฤษภาคม บรรยากาศคลี่คลายสบายขึ้น พฤษภาเป็นเดือนสุดสิ้นฤดูร้อน และเข้าสู่
ฤดูฝน ในแบบ ย่างเข้าเดือนหก ฝนก็ต๊กปรอย ๆ 

   เดือนเมษายน  ย่อมเป็นเดือนแห่งความห่วงใย แม้ว่าคนเราจะสามารถ ห่วงใยกันได้ทุกเดือน  
 แต่ก็มิอาจปฏิเสธว่าเราห่วงใยกันมากที่สุดในเดือนเมษายน   เนื่องจากมีประเพณีวันสงกรานต์  
ญาติมิตรได้มาพบกันที่บ้านเกิด   คนหนุ่มสาว ที่ไปทำมาหากินไกลบ้านก็ได้กลับมาเยี่ยมพ่อแม่
ปู่ย่าตายาย...ผู้สูงอายุ
      

   ปกติผมอยู่บ้านพักหลืบเขา เงียบสงัด และไม่น่าเชื่อว่าจะเชื่อมโยงกับโลกภายนอกได้
 สมัยสัก 20 กว่าปีที่แล้ว พื้นที่ตรงนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ไม่มีไฟฟ้า
ประปา โทรศัพท์ ต่างจากวันนี้ที่มีทุกอย่าง และมีมากกว่านั้นคือ ‘การสื่อสารเชื่อมโยง
กับโลกทั้งโลก’ เป็นตัวอย่างเล็ก ๆ ว่า ‘โลกเปลี่ยนไป...อย่างมาก เร็ว และ แรง’ 

   ใครก็ตามที่ค้นคิดสำนวนว่า ‘ความรักทำให้คนตาบอด’   ผมขอคารวะในมันสมองของท่าน
ใช่      ‘ความรักทำให้คนตาบอด’     เมื่อคน   ๆ   นั้นตกอยู่ในห้วงแห่งความรักหลงจนขาดสติ
จึงเหมือนคนตาบอด มืดมน ลองมาย้อนนึกดู  แน่ละว่า ในชีวิตคนบางช่วงก็ขาดสติ   ทำอะไรที่
ไม่ได้สติ  แล้วต้องเสียงสตางค์ อย่างในชีวิตผมเคยขาดสติ คือขับรถเร็วบ้าง เมาหลับขับรถลง
ข้างทางบ้าง   

   เข้าสู่พุทธศักราชแห่งความรื่นเริง   พ.ศ. 2555   รื่นเริงอย่างไร    ก็เลขปีบอกว่า   สอง – ฮ่า – ฮ่า - ฮ่า
เป็นเพียงมุขเย้าแหย่ทักทายกันในวาระปีใหม่ครับ    ...สวัสดีปีใหม่ใจรื่นเริง   แท้จริงความรื่นเริงจะเกิดมีได้
ไม่ว่าในกาลเวลาจะเป็นตัวเลขหรือ พ.ศ.ใด ๆ ย่อมอยู่ที่การทำความเข้าใจกับความเป็นจริง ที่เปลี่ยนแปลง
ไปตามกาลเวลา
      

   น้ำ น้ำเหนือ น้ำตา น้ำใจ น้ำคือ ‘อาวุธ’  นั่นคือนิยามเกี่ยวกับ ‘น้ำ’ ที่พอจะนึกขึ้นได้ในช่วงเวลานี้ พ.ศ.นี้ ที่น้ำได้ไหลบ่า
ท่วมที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทย และที่สำคัญคือ เกือบปลายสุดของที่ราบลุ่มนั้น เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงอย่าง 
‘กรุงเทพมหานคร’ ซึ่งมีผู้คนแออัดที่สุด น้ำที่ไหลมาจากที่สูงสู่ที่ต่ำ จึงไม่ใช่ ‘เรื่องปกติธรรมดา’ ทั้งที่มันควรจะเป็น
 ‘เรื่องธรรมดาปกติ’ 

   ปลายฤดูฝน ยามเช้า ยามเย็น  หรือยามบ่ายอันปลอดโปร่ง  เวิ้งอากาศเหนือทุ่งโล่ง    มีฝูงแมลงปอบินว่อน บ่งบอกว่า
 ‘ฤดูหนาวกำลังใกล้เข้ามา’เมื่อหมดฝน ดินที่เคยเปียกชุ่มเป็นโคลน เปลี่ยนเป็นดินแห้งและเริ่มแข็ง ยามเช้าตามทางดิน
 มีไส้เดือนขึ้นมาตายเกลื่อนกลาด

     ความงามแห่งชีวิตตอนต่อ...
ความงามแห่งชีวิตไม่ใช่สิ่งโดดเดี่ยว หากยังเกี่ยวกับ ‘ฉาก’ หรือสภาพแวดล้อม  ไปจนถึง สภาพสังคม
“หวิว...ไผ่ลู่ลม ยืนชมขอบคันนา ไกลสุดตาฟ้าแดงเรื่อ หอม...กลิ่นฟางกรุ่นเจือ  แกมกลิ่นเนื้อน้องนาง 
ไม่จางสดใส เห็น...หนึ่งน้องนาง เอวบางรูปลอยลม ชวนให้ชมชิดเชยใกล้ ผิวผ่องงามประไพ ดูอ่อนไหว
พริ้มพราว สาวชาวนาเอย”

      “เหมือนเพชรค่าล้น ร่วงอยู่บนกองขยะ เหมือนดั่งแม่พระมาคลุกเคล้าเปื้อนโคลนตม
ถ้าเป็นดอกไม้ ก็อยากจะใคร่ลักเด็ดดม นี่ดีแต่เป็นสาวตาคม จึงได้แต่ชมแหละนึกบูชา”
                                                   เพลง เพชรร่วงในสลัม ประพันธ์เพลงโดย ครูไพบูลย์ บุตรขัน

       “ปีนี้ฝนตกทั้งปีไม่สร่าง พี่นอนร้องครางเคล้าเสียงอึ่งอ่างระงม  ฟังเสียงลอยมาตามลม คิดถึงแม่เอวกลม อกพี่ขื่นขม
สุดจะฝืน” (เพลงดอกรักบานแล้ว - ศรคีรี ศรีประจวบ)
            หากดอกรักบานอยู่แค่ริมทางหรือชายทุ่ง ก็คงไม่เป็นปัญหา  แต่นี่เพราะดอกรักมาบานอยู่ในใจ ไอ้หนุ่มก็เลย
ถึงขั้นต้องนอนครางในเวลาฝนตกและได้ยินเสียงอึ่งอ่าง ที่มีอาการเช่นนั้นก็เพราะ ‘คิดถึงแม่เอวกลม’