2 รุม 1 ที่พึ่งหัวใจ : ดีเจอ้อย ดีเจอั๋น
เปลี่ยนตัวเองเพื่อให้เธอรัก จะทำได้ยาวนานแค่ไหน
พี่อ้อย พี่อั๋นครับ สวัสดีปีใหม่ พอดีผมมีเรื่องจะปรึกษาครับ
ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง คุยกันมานานพอสมควรจนรู้ว่าคนนี้เป็นคนที่ใช่สำหรับผม แต่ว่าเวลาเจอกันผมก็ทำอะไรที่เค้า
ไม่ค่อยพอใจบ่อยครั้ง เช่น บุคลิกท่าทางของผม แต่ผมก็พร้อมที่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเค้า อยากจะถามว่าจะทำยังไงให้เราเข้าใจ
เค้าได้มากขึ้นทำยังไงบ้างเพื่อที่จะรู้ใจเค้าและทำยังไงให้เค้ารู้ว่าเราพยายามเพื่อเค้าหรือมีอะไรที่จะทำให้เค้าประทับใจในตัวเรา
ได้บ้าง ถ้าเค้าได้อ่านคอลัมน์นี้อยู่ ผมอยากจะบอกเค้าว่า ผมพร้อมจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเค้าเสมอครับ
พี่หมออ้อย
สวัสดีปีใหม่ค่ะน้อง ปีที่ผ่านมาเจออะไรที่ทำให้เหนื่อยยากลำบากกายใจ ปีนี้ขอให้เจอสิ่งใหม่ ๆ ที่เราสามารถรับมือไหว
ในทุกเรื่อง อ่านคำถามสั้น ๆ ที่น้องถามมา ท่าทางว่าคงต้องตอบกันยาว ๆ
ส่วนตัวพี่ คำว่า ‘คนที่ใช่’ เป็นคำไร้สาระนิดหน่อย ตอนชอบ อะไรก็ใช่ ตอนเบื่อ อะไรที่เคยใช่ กลับเป็นสิ่งที่ไม่ชอบ
‘คนที่ใช่’ ก็คือ ‘คนที่ชอบ’ นั่นแหละ พอชอบปั๊บ อะไรต่อมิอะไร จะถูก จะผิดพลาดพลั้งประการใด ยังไงก็เรียกรวมว่าเธอใช่
แต่ถ้าความชอบหายไป สิ่งที่เธอเคยทำถูกใจ อาจจะใช้เหตุผลว่า เธอไม่ใช่ในวันหนึ่ง
เท่าที่ดูตอนนี้ น้องอยู่ในข่ายลุ่มหลงถึงขั้นงงเลยล่ะ งงว่าตัวตนของเราเป็นยังไง สามารถผันตัวเองไปเป็นน้ำที่สามารถ
เปลี่ยนรูปได้ตามภาชนะที่ใส่ พอความลุ่มหลงเริ่มหายไป อาจพบได้ว่า ‘เราไม่เคยรู้จักแม้แต่ตัวเอง’
รักกันไม่ต้องตั้งหน้าตั้งตาที่จะเปลี่ยนกัน เราต่างเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีความสมบูรณ์แบบ ดีตรงนั้น บกพร่องตรงนี้ เมื่อมาเจอ
คนที่พอดีกันและรักกัน เราจะรักกันในข้อดี และมองข้ามในข้อเสีย รักเธอที่เป็นเธอ ไม่ใช่รักเธอเพราะเธอพยายามเปลี่ยนไป
ให้ฉันรัก
‘คนกับน้ำ’ ต่างกันจ้ะ ‘น้ำ’ เปลี่ยนไปตามภาชนะที่ใส่แบบไม่ต้องมีความรู้สึกใด ๆ แต่ ‘คนเรา’ ไม่ใช่ ความอึดอัดที่ต้อง
พยายามเป็นคนที่เธอฝัน ทั้งที่สิ่งนั้นไม่ใช่ตัวเรา ถือเป็นความเหนื่อยยาก พอเวลาผ่านไปจะยิ่งรู้ว่า ทำไมอยู่ใกล้ แต่ตัวและหัวใจ
กลับไม่สบาย เพราะต้องพยายามเป็นคนที่ใช่ของเธอตลอดเวลา และพยายามเป็นแบบที่ไม่รู้ว่า ‘คนที่ใช่’ ใช่ยังไง และ
ตกลงเธออยากให้เราเป็น ‘คนที่ใช่’ ของเธอหรือเปล่า
คนที่เป็นแฟนกัน ใช่ว่าเค้าจะถูกใจกันตลอดเวลา บางช่วงก็ต้องศึกษาเพื่อปรับตัว เธอเป็นเธอ ฉันเป็นฉัน แต่มีความสุข
ที่ได้หายใจใกล้ ๆ กัน บางทีเธอทำให้ฉันร้องไห้ หลายครั้งที่ฉันทำให้เธอเหนื่อยใจ แต่ถ้ารัก เราก็พร้อมจะให้อภัย และไม่ถือสา
ความไม่สมบูรณ์แบบของกันและกัน
เธอยังมีโลกของเธอ ฉันยังมีโลกของฉัน แค่เรามีความสุขที่ได้โคจรใกล้ ๆ กัน ไม่ใช่บอกว่า ‘รัก’ แต่บังคับเธอไปทุกอย่าง
ต้องเป็นแบบนั้น แบบนี้ ห้ามคบเพื่อน ห้ามโทรศัพท์ ห้ามรับนัดกับใคร ๆ ไม่ว่าหน้าไหนทั้งนั้น อันนี้เรียก ‘บ้า’ และที่บ้ากว่าคือ
เราดันยอม แรก ๆ ก็ดีใจที่เค้าหวง นาน ๆ ไป โลกของเราคงหลวม ๆ กลวงและว่างเปล่าในที่สุด
พ่อแม่รักเรามากกว่าแฟนเราเป็นไหน ๆ ไม่เห็นท่านห้ามให้เราคบใคร กลับกลัวด้วยซ้ำว่าว่า ลูกโตขึ้นไป จะมีผู้คนห้อมล้อม
มากมาย หรือไม่มีใครให้ลูกได้อุ่นใจซักคน
เท่าที่ดู น้องคงชอบเธอคนนี้มากกว่าที่เธอจะรู้สึก คนหนึ่งรู้สึกเป็น ‘เพื่อน’ อีกคนอยากจะให้มันเลือน ๆ แล้วเลื่อนเป็นแฟน
พอความรู้สึกดีมีไม่ค่อยเท่ากันคนหนึ่งจะสบายๆในขณะที่อีกคนทุรนทุราย คนหนึ่งพยายามอยากเป็น ‘คนที่ใช่’ ในขณะที่อีกฝ่าย
ยังไม่รู้เลยว่า ‘คนที่ใช่’ ต้องมีลักษณะอย่างไร เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไปจ้ะ
รู้สึกรักเค้าเราไม่ผิดและหากเค้าไม่รักเรา เค้าก็ไม่ผิดเช่นกัน ความเป็นเพื่อนก็ไม่ได้แย่นะ แค่อยากเป็นมากกว่านี้เท่านั้นเอง
ตอนนี้ต้องเป็นเพื่อนกับเค้าให้ได้ คุยกันไป ดูแลหัวใจกันไป ให้เธอรู้ว่า ไม่ว่ายังไง เรายังอยู่ตรงนี้ข้างเธอแน่ ๆ คอยดูว่าเธอ
ชอบอะไร ฟังที่เธอพูด ฟังทั้งเรื่องดีเรื่องแย่ รักษาความสัมพันธ์แบบนี้ไว้ให้ดีที่สุด วันหนึ่งเธอคงตอบตัวเองได้ว่า เราควรเป็นแค่นี้
หรือจะดีกว่า ถ้ามีเราเป็นแฟนให้รักเป็นเรื่อง ‘ธรรมชาติ’ ไม่ต้องจัดฉากโชว์ความประทับใจกันตลอดเวลา รักกันอย่าง
‘คนธรรมดา’ ไม่ต้องให้เข้าใจผิดคิดไปว่า เธอเป็นเจ้าหญิง ฉันเป็นเจ้าชาย เพราะพี่เห็นมามากมายว่า ‘เทพนิยายไม่มีอยู่จริง’
วันนี้เจ้าหญิงเจ้าชาย ยังต้องทำมาหากิน มีความเครียด มีความเศร้า มีเหงา มีเหนื่อย คงไม่มีเวลา ทำให้ใครเป็นเจ้าหญิง
อยู่ตลอดเวลา และบางที เจ้าหญิงอาจจะอยากเป็นแค่ ‘คนธรรมดา’ ที่ได้หัวใจพิเศษจากใครสักคน
เป็นตัวของตัวเองให้ถูกใจตัวเองก่อน ไม่ต้องพยายามจะทำให้ถูกใจเธอตลอดเวลา ในที่สุด สิ่งที่เธอตามหา อาจเป็นแค่
ความเป็น ‘คนธรรมดา’ ที่เป็นตัวของตัวเอง
ถ้าเธอรัก คนเป็นเพราะเธอรัก ไม่ใช่ความพยายามในการเอาชนะใจ แล้วน้องจะเห็นได้ในวันหนึ่ง คนบางคนทำแทบตาย
ไมได้เป็นคนที่ใช่ของเธอซะที แต่กับอีกคน ไม่เห็นต้องทำอะไรมากมาย กลายเป็น ‘คนที่ใช่’ แบบเธอไม่ต้องร้องขออะไรด้วยซ้ำ
ดอกเตอร์อั๋น
ตอนเด็กกว่านี้ พี่อั๋นก็เคยกังวล และมีความตั้งใจคล้าย ๆ กันกับน้องแบบนี้ ซึ่งใกล้เคียงกับการทุ่มเทแบบไม่ลืมหูลืมตา
แต่ ‘ลืมตัว’ ที่แย่คือ ตัวที่ว่านั้นคือ ‘ตัวของเรา’ ซะด้วยสิ
ในชีวิตนี้พี่เจอคำแนะนำที่ว่า ‘หาตัวเองให้เจอ’ มาเยอะมาก จนหลายครั้งอารมณ์เสีย ร้องเพลงเพราะแต่ยังหาตัวเอง
ไม่เจอนะ แต่งตัวแบบไหน หาตัวเองให้เจอ อยากเรียนอะไร ทำงานอะไร หาตัวเองให้เจอ บ้าเหรอ ก็ฉันเป็นตัวของฉันเอง
อย่างนี้มาตลอดตั้งแต่แหวกว่ายออกจากท้องมารดามา จะให้ไปตามหาตัวเองที่ไหน อะไรวะ
แต่ผ่านมาถึงวันนี้ พี่ว่าพี่เข้าใจและหาตัวเองเจอจริง ๆ แล้ว นั่นคือ ตัวตนของพี่แบบที่ไม่ได้ต้องพยายามสนใจ หรือใส่ใจ
กับสิ่งที่ไม่จำเป็นมากจนเกินไป ว่าเราควรต้องเป็นอะไร พยายามอะไร ในสิ่งที่เราไม่ได้มีความสุขกับมันอย่างจริงๆมากจนเกินไป
ไม่ต้องพยายามหล่อให้คนกรี๊ด ร้องเพลงให้แตกต่างเพื่อความเป็นศิลปินที่มีตัวตน คิดทรงผมใหม่ ๆ ให้กับหน้าตาทั้งที่มันอาจ
ไม่เข้าท่ากับหน้าจีน ๆ อย่างพี่ พี่แค่เดินเข้าร้านทำผมกับช่างประจำที่รู้ใจ แค่ยิ้มพยักหน้าก็เป็นอันเข้าใจว่า ‘เหมือนเดิม’
นั่นแหละตัวพี่ แบบนี้ ทรงนี้ของเราเท่านั้น ไม่มีวันซ้ำใครและไม่มีวันเหมือนใคร
การมี ‘อัตตา’ ที่สูงไม่ใช่สิ่งที่พี่กำลังบอกว่าน้องควรทำ คือเป็นตัวของตัวเองไปซะ โดยไม่ต้องสนใคร แต่น้องต้อง
หาจุดพอดีครับ ว่าเปลี่ยนอะไร แค่ไหน ปรับยังไง เพื่อใคร ปรับและเปลี่ยนเพื่อความรัก และเพื่อให้ทุกอย่างจนถึงตัวเองนั้นดีขึ้น
เป็นเรื่องที่ควรทำและเรียนรู้ตลอดชีวิต แต่ต้องไม่ใช่เป็นไปอย่างไม่ลืมหูลืมตาแค่นั้นเอง
‘รัก’ สามารถอธิบายสื่อความหมายได้ด้วยคำมากมาย แต่คำ ๆ หนึ่งซึ่งยิ่งใหญ่มากคือคำว่า ‘เข้าใจ’ ตรงตามคำจ้ะ
‘เข้าไปนั่งในใจ’ ของเค้าให้ได้ และเมื่อได้แล้ว ก็ลองคิดแทนใจเค้าเช่นกันว่าอะไรที่ทำให้เค้ามีความสุข และในทางกลับกัน
เค้าของน้องก็ควรทำเช่นกัน วิธีการเข้าไปในใจก็คงต้องเริ่มต้นด้วย ‘การเปิดใจ’ ครับ เปิดเผยความคิด ทัศนคติ ตัวตนของเรา
ให้เค้าได้รู้และเห็น เช่นกันกับที่เค้าก็ต้องทำ แล้วดูกันไปนา ๆ ว่า ตกลงแล้ว เค้ายังเป็นคนที่เราอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยจริง
หรือที่ผ่าน ๆ มามันเป็นแค่ ‘ความหลง’ และอารมณ์บังตาจนพล่าใจ
‘การปรับตัว’ และ ‘การเปลี่ยนแปลง’ เป็นคุณสมบัติพื้นฐานของคนในการเอาตัวรอดตามธรรมชาติอยู่แล้วครับ ปล่อยให้
มันเป็นไปแบบไม่พยายามจนเกินไป เพราะมันจะอึดอัด อยู่ในที่ที่เป็นสุข สุขทั้งกายทั้งใจ สุขทั้ง 2 คนไปด้วยกัน มันถึงจะเรียก
ได้ว่าเป็น ‘คู่กัน’ จ้ะ
หาตัวเองให้เจอ และเอาตัวตนนั้นให้เค้าได้รู้จัก พร้อม ๆ ไปกับทำความรู้จักกับคนที่เรารักจนเรียกได้ว่า ‘รู้ใจ’จะได้ไม่ต้อง
ไปถามคนอื่นว่าต้องทำยังไง ‘เธอ’ ของน้องถึงจะพอใจและเป็นสุข ส่วนปรับและเปลี่ยนนั้น มันไม่มีวันเสร็จสิ้นกระบวนการ
เพราะชีวิตเดินทาง เวลาเดินไป ใจคนเปลี่ยนทุกวัน
ปีใหม่นี้ ขอให้เค้ารักน้องเหมือนที่น้องรักเค้านะครับ... อ้อ และขอให้น้องรักตัวเองให้เหมือนที่น้องรักเค้าด้วย...
ถ้าทำให้ตัวเองรักตัวเองได้ ทำให้เค้ารักคงไม่ยากกว่ากันเท่าไหร่