นัดพบนักเขียน : ยุทธชัย สว่างสมุทรชัย 
ภาพ: พศิน สาทสนิท

ห้วงคำหนึ่ง : ห้วงคำนึงของ ‘วิภว์ บูรพาเดชะ’



          ในห้วงความคิดของแต่ละคนนั้น  ไม่เหมือนกัน   บางคนชอบคิดเป็นภาพ    บางคนชอบคิดเป็นสัญลักษณ์    บางคนชอบคิด
เป็นตัวเลข บางคนชอบคิดเป็นประโยค แต่มีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง ในห้วงความคิดของเขานั้นกลับคิดเพียงแค่คำหนึ่งคำ แต่คำหนึ่งคำ
ของเขานั้น สามารถบ่งบอกถึงเรื่องราวได้อีกนับไม่ถ้วน โดยผู้ชายคนนั้นมีนามว่า ‘วิภว์ บูรพาเดชะ’  เจ้าของผลงานรวมเรื่องสั้น
‘ห้วงคำหนึ่ง’
‘ออล แม็กกาซีน’จึงไม่พลาดที่จะขอนัดพบกับเขาในบรรยากาศสบายๆเพื่อปลดปล่อยตัวตนและบอกเล่าถึงชิ้นงานในห้วงคำนึง
ของผู้ชายคนนี้อย่างเป็นธรรมชาติมากที่สุด แล้วคุณจะได้รู้ว่า ผู้ชายคนนี้มีความคิดและห้วงคำนึงที่ไม่ธรรมดา

all : จบการศึกษาด้านสถาปัตยกรรมมา  แต่ทำไมกลับมาทำงานด้านการเขียน  เป็นทั้งบรรณาธิการ  คอลัมนิสต์ นักเขียน รวมถึง
นักแต่งเพลง
วิภว์ : การเขียนและการอ่าน เป็นสิ่งที่ผมชอบอยู่แล้วครับ  (ยิ้ม)  ตั้งแต่สมัยเป็นวัยรุ่น   ก็จะเริ่มจากการหัดแต่งเพลง  เขียนบันทึก 
แล้วก็เริ่มเขียนเรื่องสั้นเล่นๆแต่สถาปัตย์เป็นสิ่งที่ผมเรียนมาตอนจบมาก็ลองทำในสิ่งที่ตัวเองเรียนมาอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าไม่ได้เข้า
กับตัวเองมากเท่าไหร่   แต่ตอนหลังได้มีโอกาสลองทำอะไรหลายต่อหลายอย่าง  ลองไปแต่งเพลง ลองไปทำเว็บไซต์ ลองเป็น
นักเขียนฟรีแลนซ์ เขียนเรื่องสั้นส่งไป ถึงเริ่มรู้สึกว่า งานเขียนนี่มันค่อนข้างจะถูกกับนิสัยของผม ตอนหลัง ‘พี่โหน่ง – วงศ์ทนง 
ชัยณรงค์สิงห์’ ชวนไปเป็นบรรณาธิการนิตยสาร ‘Hamburger’ เลยมีอาชีพเป็นนักเขียน เป็นคนทำหนังสือเต็มตัวซึ่งทำให้ผม
รู้สึกว่า  อาชีพนี้เป็นอาชีพที่เหมาะกับผมมาก  เป็นไลฟ์สไตล์ที่ผมชอบ  ดูหนังก็สามารถเป็นงานได้  ฟังเพลงก็สามารถเป็นงานได้
เช่นเดียวกัน

all : ได้นำเอาสิ่งที่เรียนและศึกษามาใช้ในการเขียนของตัวเองบ้างหรือเปล่า
วิภว์ : ถ้าในแง่ของสิ่งที่เรียนหรือสิ่งที่เป็นความรู้นั้นอาจจะไม่ค่อยมากแต่ที่ได้เลยคือวิธีคิดเพราะสถาปัตย์จะสอนเรื่องของดีไซน์ 
สอนเรื่องการคิดธีมหรือการดีไซน์องค์ประกอบต่างๆ ให้เป็นไปตามธีมนั้น เพราะฉะนั้น วิธีคิดในการทำหนังสือ หรือว่าในการเขียน
เรื่องสั้นของผมก็จะเป็นอย่างนั้นคือผมจะวางโครงก่อนแล้วค่อยมาคิดประเด็นว่าจะสื่อสารอะไรออกมา แล้วค่อยมาวางลำดับเรื่อง
ทีหลัง

all : เป็นเวลาถึง 8 ปีที่คลุกคลีอยู่กับการเขียนเรื่องสั้น งานเขียนประเภทนี้มีแรงดึงดูดใจอย่างไร
วิภว์ : จริงๆมันอาจจะเป็นแรงบันดาลใจที่ได้มาตั้งแต่ตอนเด็กๆ เพราะว่าหนังสือเล่มแรกที่ผมชอบ อ่านแล้วโดนใจผมมากเลยคือ
ผลงานของคุณ ‘วาณิช จรุงกิจอนันต์’ เรื่อง  ‘ซอยเดียวกัน’   หลังจากนั้นมา   ผมก็จะชอบอ่านเรื่องสั้นเรื่อย  ๆ   อย่างของคุณ 
‘อัศศิริ ธรรมโชติ’เรื่อง‘ขุนทองเจ้าจะกลับมาเมื่อฟ้าสาง’ก็เป็นอีกเล่มหนึ่งที่ผมชอบมากเวลาผมอ่านหรือพลิกดูหน้านิตยสาร
ในสมัยก่อน อย่างนิตยสาร ‘ขวัญเรือน’ ของคุณแม่ ผมก็จะชอบอ่านเรื่องสั้นภายในนั้น และเริ่มรู้ว่าเป็นงานเขียนในแบบที่ตัวเอง
ชอบ เพราะว่ามันมีความสั้น(หัวเราะ) สามารถอ่านให้จบได้ แต่ในความสั้นนั้น ก็ไม่ได้สั้นจนเกินไปที่จะไม่มีรายละเอียด บางเรื่อง
อ่านแล้วกระทบใจของผมได้อย่างรุนแรง ผมเลยรู้สึกว่า ‘มันท้าทายดี’  พอคิดและเริ่มที่จะเขียน  อย่างแรกเลยคือ  เขียนเรื่องสั้น
และผมก็ติดมันเลยเขียนต่อมาเรื่อยๆยังไม่เคยมีเวลาว่างขนาดนั่งเขียนนิยายส่วนงานประเภทอื่นอย่างบทความ ก็ได้เขียนอยู่บ้าง
แต่ว่าเรื่องสั้น มันคงเป็น ‘รักครั้งแรก’ สำหรับผมจริง ๆ  

all : กว่าจะเป็นรวมเรื่องสั้นเล่มหนึ่งที่มีชื่อของตัวเองปรากฏอยู่ มีความยากง่ายอย่างไรบ้าง 
วิภว์ : มีความนานครับ   (หัวเราะ)   เพราะว่าเรื่องสั้นเป็นงานที่ผมทำด้วยใจรักมาโดยตลอด   เพราะฉะนั้น  ผมจะไม่รีบ บางทีเรื่อง
เรื่องหนึ่งเขียนเป็นเดือน  ๆ  เลยก็มี  บางเรื่องเขียนเป็นครึ่งปีก็มี มันเลยมีความช้าอยู่ บางช่วงที่ผมยุ่ง ผมก็จะไม่ได้ทำ บางช่วง
ที่ทำได้ต่อเนื่อง ผมก็จะทำแบบไม่ได้รีบอยู่ดี มันมีความช้าอยู่ครับ หรือบางทีมีความรู้สึกว่า ไม่อยากให้มันจบเร็ว เพราะผมสนุก
กับการเขียนมาก   ผมก็แต่งไปเรื่อย  ๆ  เรื่องสั้นส่วนใหญ่ของผม  ผมจะค่อย ๆ ตบ ค่อย ๆ แต่ง ค่อย ๆ เปลี่ยนจนกว่าผมจะพอใจ 
มันเลยนาน   เพราะกว่าจะรวมเล่มได้ก็นานหลายปี    อย่างเล่มแรกนี่นานหลายปีอยู่เหมือนกันครับ   แต่ก็จะมีการวางแผนไว้ในใจ
เสมอว่า แต่ละเล่มจะเป็นอย่างไร และค่อย ๆ ทำไปอย่างช้า ๆ 

                                                 

all : ผลงาน ‘ห้วงคำหนึ่ง’ มีห้วงคำนึงเริ่มต้นมาจากอะไร
วิภว์ : มันเริ่มต้นมาจากเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นผมกำลังอยู่ในช่วงของวัยหนุ่มสาวที่อยากพูดในประเด็นเกี่ยวกับเรื่อง ‘ความรัก’
ซึ่งเป็นประเด็นที่คนพูดถึงกันเยอะ   ผมอยากลองพูดในมุมมองของตัวเองบ้าง    เลยคิดว่าจะทำเรื่องสั้นที่เป็นรวมเรื่องสั้นที่พูดถึง 
‘ความรัก’ในหลายๆ มุม ซึ่ง ‘ความรัก’ มีมุมให้พูดถึงเยอะ เพราะผมก็เคยพบเจอกับเรื่องของตัวเอง เรื่องของเพื่อน เรื่องของคน
ที่ผมเคยได้ยินมาเรื่องของคนที่ผมรู้จักซึ่งมีเรื่องที่น่าบอกเล่ามีอะไรบางอย่างที่น่าบอกต่อ ก็เลยคิดว่าจะทำรวมเรื่องสั้นเล่มหนึ่ง
ซึ่งเกี่ยวข้องกับ‘ความรัก’ โดยคอนเซ็ปต์ของเล่มคือ ผมมีความรู้สึกว่า ‘ความรัก’ มีความหลากหลายในตัวของมันเองเยอะมาก 
บางคนก็มองในแง่ของความโรแมนติค   บางคนก็มองในแง่ของคำที่นำไปใช้โปรโมทในคำโฆษณา    บางคนก็มองไปในแง่ของ
คำสัญญาบางคนก็มองไป ในแง่ของความรับผิดชอบซึ่งผมมองว่าการเล่นกับคำนี่มันสนุกดี แล้วผมก็ขยายออกมาว่า แล้วการใช้
ถ้อยคำของผู้คนนั้น   มันมีความยอกย้อนในตัวของมันอยู่บางทีเราพูดคำคำหนึ่ง      แต่ความหมายของแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน 
และโดยเฉพาะคำว่า ‘รัก’ นั้น ถือเป็นคำที่มีความหมายหลากหลายมากคำหนึ่งที่แต่ละคนพูดกัน บางทีคนคนเดียวพูดคำว่า ‘รัก’ 
ในหลาย ๆ บริบท ยังมีความหมายแตกต่างกันเลย ทำให้รู้สึกว่า   เรื่องสั้นเล่มนี้กำลังเล่นเกี่ยวกับคำว่า   ‘รัก’ อยู่    และพยายาม
จะตั้งชื่อเรื่องให้เป็นคำอื่น ๆ ที่สามารถโยงกับคำว่า ‘รัก’ ได้ด้วย ซึ่งชื่อเรื่องสั้นภายในเล่มก็เลยเป็นคำคำเดียวทุกเรื่องครับ

all : ‘ห้วงคำหนึ่ง’ ใช้เวลาค่อยๆ เขียนอยู่ร่วม 10 ปี ทำไมถึงใช้เวลานานขนาดนั้นในการเขียนและการรวบรวม
วิภว์ : เป็นความไม่รีบของผมเองครับ(หัวเราะ)ค่อยๆทำไปคืออย่างที่บอกว่าบางอารมณ์ผมก็ไม่อยากให้มันจบเร็ว เพราะยังสนุก
กับการทำอยู่   เลยเขียนนานหน่อย   และอีกอย่างเป็นช่วง  10  ปี ที่ผมยุ่งด้วย   เพราะว่าตอนนั้นเริ่มทำนิตยสาร Hamburger 
แล้วก็มาต่อด้วย   Happening  ซึ่งการทำหนังสือมันยุ่งตลอดเวลาและไม่ค่อยมีเวลาว่าง  คนทำหนังสือบางคนแทบจะไม่ค่อยมี
วันหยุดเลยและการที่จะมาเขียนแต่ละเรื่องนั้นก็ค่อนข้างที่จะใช้เวลาพอสมควร กว่าจะได้แต่ละเรื่องจึงค่อนข้างนานอยู่ บางเรื่อง
จะเขียนเมื่อมีคนขอให้เขียน  กว่าจะรวมได้ครบก็ใช้เวลาประมาณ  10  ปี  จากคอนเซ็ปต์แรกที่ผมมองเกี่ยวกับเรื่อง   ‘ความรัก’ 
พอผ่านมา 10 ปีแล้ว ผมก็มองเรื่องของ ‘ความรัก’ ต่างออกไปเยอะเหมือนกัน  ก็เลยทำให้ตัวเองมีมุมมองในชีวิตที่หลากหลาย
มากขึ้น

all : เรื่องราวใน ‘ห้วงคำหนึ่ง’ บอกอะไรแก่ผู้อ่าน
วิภว์ : อยากให้ผู้อ่านได้ฉุกคิดเกี่ยวกับคำคำนี้ครับ    มันเป็นคำที่พูดไปแล้ว   เราหมายความว่าอะไรกันแน่   อย่างเรื่องสั้นของผม 
ผมลองแทนคำว่า ‘รัก’  ด้วยคำอื่น  ๆ  หลาย  ๆ  คำ  ก็พอจะแทนได้ทุกคำเลย   พอผู้อ่านได้ลองอ่านแล้ว   น่าจะคิดได้นิดหนึ่งว่า 
จริง ๆ  แล้ว   เราพูดถึงหรือเอ่ยคำนี้ออกไปให้ใครฟัง    แล้วมันสามารถแทนด้วยคำคำอื่นได้อีกหรือเปล่า    ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าสนุกดี 
และยังทำให้ผมมองเรื่อง ‘ความรัก’ ได้กว้างมากขึ้น หรือมองในมุมกลับ อาจจะทำให้ผมจริงจังกับความรักมากขึ้น  หรือจริงจัง
น้อยลงก็ได้  อย่างบางคนเอ่ยคำคำหนึ่งออกมา  แต่ความหมายมันอาจไม่ได้แปลตรงตามคำคำนั้นก็ได้   ซึ่งตรงนี้  แล้วแต่ผู้อ่าน
แต่ละคนจะมองครับ

all :   ‘ ห้วงคำหนึ่ง ’    เป็นเรื่องราวที่อยู่ในห้วงคำนึงคุณหรือเปล่า   เพราะดูเหมือนจะสอดแทรกเรื่องราวชีวิตของตัวเองลงไป
ค่อนข้างมาก
วิภว์ : จริง  ๆ  แล้ว   มีส่วนที่เป็นชีวิตของตัวเองค่อนข้างน้อย    คือเอามาจากเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตของตัวเอง    ประมาณสักเรื่อง
ถึงเรื่องครึ่ง(หัวเราะ) ไม่เกินนี้ ที่เหลือเป็นจินตนาการหมด พอผมเริ่มมีประเด็นในการเขียนเรื่องสั้น มันสนุกที่จะจินตนาการต่อไป
เพราะบางเรื่องเกิดจากประเด็นที่ผมไปพบเห็นมาแค่นิดเดียวเอง อย่างเช่นเรื่องที่ผมชอบมาเรื่องหนึ่งคือเรื่อง ‘ห่อ’ เพราะผมแค่
รู้สึกว่าอยากเขียนเรื่องที่เกี่ยวกับคนที่มีอาชีพห่อของขวัญ  ซึ่งผมเคยเข้าไปใช้บริการ แล้วรู้สึกว่าชีวิตเขาน่าสนใจดี เพราะวัน ๆ 
เขาอยู่แต่กับการห่อของขวัญ    อีกทั้งผมก็เป็นคนชอบให้ของขวัญคนอื่น    ผมเลยเอาความคิดในมุมนั้นมาเขียน เพราะคิดว่าการ
ห่อของขวัญนั้นเป็นเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งเหมือนกัน   เลยเอาประเด็นทั้งหมดนี้มาหลอมรวมกัน   แล้วเขียนเป็นเรื่องสั้นเรื่องนี้ครับ 
หรืออย่างเรื่องบางเรื่องมันไม่ได้มีโครงเรื่องมาก่อนแต่มีบางสิ่งบางอย่างมาโดนใจผมผมก็เอาตรงนั้นมาเขียนเรื่องสั้น อย่างเรื่อง
‘กรน’  ที่เป็นเรื่องของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีคุณพ่อนอนกรน  ซึ่งมันเริ่มมาจากความคิดที่ว่า  การนอนกรนเป็นสิ่งที่มีความน่าสนใจ
ในตัว  เพราะว่าคนที่นอนกรนมักจะไม่ค่อยรู้ตัว  แล้วคนที่รู้ตัวว่าเขาเป็นคนนอนกรน  ก็คือคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ  เขา  ซึ่งมันก็เป็นนัย
ที่บ่งบอกถึงความไม่รู้จักตัวเอง    แต่คนข้าง  ๆ   กลับรู้จักตัวเรา   ถ้าเราอยากที่จะเป็นแฟนกับใคร   หรืออยากจะเป็นคู่รักกับใคร 
เราจะไม่รู้หรอกว่าเขานอนกรนหรือไม่นอนกรน   จนกว่าจะได้นอนกับเขา  อย่างเรื่อง  ‘มัด’ ก็เหมือนกันที่ผมอยากลองเขียนเรื่อง
ที่เป็นเชิงสัญลักษณ์บ้าง ภายในเรื่องราวสื่อถึงเรื่อง  ‘ความรัก’  และการผูกมัด   เป็นมุมมองความสัมพันธ์แบบหนึ่งที่ผมเคยเจอ 
โดยเป็นคู่รักที่เข้าใจกันว่าลงตัวกันแล้ว เมื่อถึงจุดหนึ่งจึงพยายามหาทางผูกมัดเข้าหากัน แต่งงานกัน หรือว่าเริ่มหางานที่มั่นคง
เพื่อสร้างครอบครัวด้วยกัน บางทีคำว่า ‘มัด’ ก็แทน ‘ความรัก’ ได้เหมือนกัน นั่นก็คือ การผูกมัด

all : คำไหนใน ‘ห้วงคำหนึ่ง’ ที่ประทับใจเป็นพิเศษ
วิภว์ : จริงๆค่อนข้างชอบทุกเรื่องครับเพราะผมคลุกคลีกับแต่ละเรื่องนานทีเดียวแต่ว่าถ้าให้ผมเลือกผมชอบมากๆอยู่ 2 – 3 เรื่อง
คือเรื่อง ‘ห่อ’  ซึ่งเป็นเรื่องที่ลงตัวดี  และเขียนเป็นเรื่องท้าย  ๆ  เพราะเป็นมุมมองของผมที่ใกล้กับตัวผมในปัจจุบัน  และอีกเรื่อง
ที่รู้สึกว่าภาคภูมิใจกับมันมาก    นั่นก็คือ  ‘...’    โดยเป็นเรื่องที่ผมเขียนหลังสุด    เขียนยากมาก  ๆ     และคิดไว้แล้วว่าจะต้องเป็น
เรื่องสุดท้ายของเล่ม  เพราะเขียนนานเกือบ   2 ปี  ก็ยังไม่ได้เลย   คือพยายามเขียนแล้วเริ่มใหม่ เขียนแล้วเริ่มใหม่ จนได้ออกมา
เป็นเรื่องนี้ในที่สุด

all : ‘คำหนึ่งคำ สามารถเล่าเรื่องราวได้เป็นล้านเรื่อง’ เห็นด้วยกับคำกล่าวนี้หรือไม่
วิภว์ : เห็นด้วยครับ แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับคนที่รับสารด้วยนะ คือถ้าเขาไม่คิดต่อ บางทีก็อาจจะไม่ถึงล้านเรื่อง(หัวเราะ) มันก็เหมือน
การดูงานศิลปะ   คือบางทีเราเห็นภาพภาพหนึ่ง ก็รู้สึกว่า เออ  มันสวยดี  แต่ถ้าไม่คิดต่อ  มันก็แค่สวยดี  แต่ถ้าเรามาตีความต่อว่า 
มันสวยแล้ว เราชอบมันเพราะอะไรหรือผู้เขียนพยายามสื่อสารอะไร เรารู้สึกอย่างไร แล้วมันสะท้อนชีวิตอย่างไร อย่างเช่นคนที่
ชอบสีส้ม   เพราะเหมือนสีของกระติกน้ำตอนเด็กที่เราชอบ  ซึ่งมันก็จะมีเรื่องราวมากขึ้นในการสื่อสารระหว่างคนที่ทำงานศิลปะ
กับคนที่เสพงานศิลปะ

all : สิ่งที่คุณได้รับจากการทำงานในวงการหนังสือคืออะไร
วิภว์ : เป็นงานที่ทำให้ผมเติบโตขึ้น  การทำหนังสือ   คือการได้ออกไปเจอคน   สัมภาษณ์คน และได้คุยกันคนที่ผมอยากคุยด้วย 
ซึ่งบางทีเขาคนนั้นก็เป็นไอดอลของผมหรือเป็นคนเก่งที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน อย่างเช่น ได้คุยกับผู้กำกับหนังบางคนที่ผมชอบ
หรือบางทีได้คุยกับศิลปินนักร้องที่มีความคิดดีๆเจ๋ง ๆ  พอผมนำกลับมาเขียนบทความ หรือเขียนบทบรรณาธิการ มันทำให้ผม
ได้ทบทวนได้นั่งคิดว่า เราคิด เรารู้สึก หรือเรามีมุมมองเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร ซึ่งมันสามารถมองได้ทั้ง2ทาง คือได้รู้ถึงมุมมอง
ของคนอื่นและมุมมองของตัวเองด้วย  และเรื่องที่เป็นผลพลอยได้ก็คือ การเขียนจนเป็นอาชีพนี่แหละครับ  ถือเป็นสิ่งที่ทำให้ผม
มีกินมีใช้จนถึงปัจจุบันนี้

all : ‘ห้วงคำไหน’ ที่บ่งบอกถึงตัวตนและผลงานของคุณได้ดีที่สุดครับ
วิภว์ : คำว่า ‘อ่าน’  ครับ  เพราะรู้สึกว่าเป็นคำคำหนึ่งที่เป็นกิริยาที่ผมชอบทำมากที่สุด  คือมีความสุขก็ตอนอ่านหนังสือ และการ
อ่านหนังสือ  มันเป็นสิ่งที่สร้างตัวตนของผมมาตั้งแต่เด็กจนโต  คือตอนเด็ก ๆ ผมไม่ค่อยไปเตะฟุตบอลช่วงพักกลางวัน แต่จะนั่ง
อยู่ในห้องสมุดอ่านหนังสือที่ตัวเองชอบไปเรื่อยๆคือผมจะคบเพื่อนที่ชอบอ่านหนังสือมากกว่าเพื่อนที่ชอบเตะฟุตบอลจนวันหนึ่ง
มารู้สึกว่า  กลายเป็นอาชีพของตัวเองไปแล้ว  (ยิ้ม) เพราะถึงแม้ว่าผมจะทำหน้าที่เขียน หรือสัมภาษณ์คนอื่น ๆ แต่ว่าข้อมูลที่ผม
ได้มา มันมาจากตัวผม มาจากการที่ผมได้อ่าน อ่านหนังสือ อ่านผู้คน และอ่านตัวเองครับ