2 รุม 1 ที่พึ่งหัวใจ : ดีเจอ้อย ดีเจอั๋น

เลือกรักคนที่ซื่อสัตย์แต่ไม่ใส่ใจ จะต้องทำใจยังไงดี

          หนูคบกับแฟนมา 4 ปีแล้ว แต่เราอยู่ไกลกัน เจอกันก็แค่เดือนละครั้ง แฟนเป็นคนเงียบ ๆ ชอบเล่นเกมส์ เวลาจะคุยกัน
ต้องรอให้เขาไม่มีอะไรทำ   ต้องอยู่เฉย ๆ   หรือว่างมาก ๆ   ถึงจะโทรมาคุย   จริง ๆ ตอนคบกันแรก ๆ    ก็ไม่เป็นมากขนาดนี้ 
แต่ช่วงนี้เขาหาย ๆ ไป พอหนูโทรไปคุย เขาจะตอบว่าเดี๋ยวโทรหา แต่คืนนั้นทั้งคืนก็ไม่ได้โทรมาหาหนู พอหนูพูดว่าน้อยใจ 
เขาก็ว่าหนูไม่มีเหตุผลพยายามอดทนแล้ว หนูอยากเลิก เพื่อนผู้หญิงบอกว่า ถ้ารักกันแล้วไม่ใส่ใจ มันจะเป็นแฟนกันได้ยังงัย
แต่เพื่อนผู้ชายบอกว่า “เขาดีมากแล้วนะที่ไม่นอกใจ แค่เขาไม่สนใจเป็นเรื่องธรรมดา”หนูสับสนมากหนูเคยคิดว่าถ้าจะ
ต้องเลิกกันอยากเลิก เพราะว่าเขาไปมีคนอื่นมากกว่าถ้าเป็นเรื่องอื่นหนูอยากอดทนแต่ตอนนี้เราเสียใจกับการที่เขาทำแบบนี้
จะพูดให้เขาเปลี่ยนก็ไม่ได้
          จริงหรือเปล่าที่บอกว่าการที่เขาไม่มีคนอื่นก็ดีแล้ว มันเพียงพอแล้วหรือ?  

                                        

พี่หมออ้อย  
          หลายครั้งที่คำถามแบบนี้มันมักดังอยู่ในใจ‘ตกลงเขาให้ไม่พอ หรือเราที่ขอมากไป’จริงๆ เวลารักกันสิ่งที่ง่ายที่สุด
คือ  เรามีความสุขในการใช้คำว่า ‘แฟน’ ร่วมกันไหม ถ้าไม่!!! ให้ถือกันไปง่าย ๆ ว่า รักเราคงไม่ค่อยเท่ากันแล้ว
          รักกันต้องซื่อสัตย์ต่อกัน ไม่นอกใจกัน นั่นคือความปรารถนาสูงสุดของคนทุกคู่  แต่ไม่ใช่ว่า ซื่อสัตย์อย่างเดียวแล้วจบ
ดูแลกันแบบทิ้งๆขว้างๆเลี้ยงเธออย่างบุฟเฟ่ต์ ให้หารับประทานเอง เรียกร้องความเข้าใจ  ในวันที่ไม่เคยให้แม้แต่ความใส่ใจ
ถ้ามีเธอแล้วเหงาเท่ากับโสด ฉันจะเลือกเธอมาทำโทษตัวเองทำไม
          รักกัน ดูแลกัน และใส่ใจกัน มันเป็นพื้นฐานของ ‘ความรัก’อยากเห็นเธอมีความสุข  เราอยากอยู่ด้วยกันเพื่อให้พ้นทุกข์ 
ไม่ใช่ระทมทุกข์   อย่างกับใช้เวรใช้กรรมซึ่งกันและกัน   ยิ่งน้องอยู่ไกลกันแบบนี้   ความใส่ใจยิ่งต้องโหมให้กันมากขึ้น  คู่อื่น
เห็นหน้าเห็นตา แม้ไม่ได้อ้าปากคุยกัน แต่ก็ยังรู้กันว่า  เรายังอยู่ในสายตาของกันและกันแค่ไหน  แต่พอห่างไกล แล้วไม่ค่อย
สื่อสาร เราจะคบกันทางจินตนาการเท่านั้นหรือ เราจะงงไหมว่า ตอนนี้เรายังอยู่ในความคิดถึงของกันและกันหรือเปล่า
          ยิ่งเป็นรักที่มีเงื่อนไขเรื่องระยะทาง    ยิ่งต้องสื่อสารและคุยกันไม่ให้ห่างเหิน   นี่กว่าจะคุยต้องว่างจริง ๆ ดูทิ้งขว้างกัน
เกินไปเธอไม่อยากรู้หรือว่าช่วงที่เราไม่เห็นกันคนที่เรารักนั้นเขาอยู่ยังไง ปลอดภัยไหม เหนื่อยใจเรื่องอะไร  หรือมีเรื่องไหน
ที่อยากให้เราหัวเราะไปด้วยกัน
          รักแล้วรักเลยไม่มีในโลก   จีบแล้วก็แล้วกัน   เป็นแฟนฉันแล้วก็ไม่ต้องรักษาดูแล   ให้เขามาเป็นแฟน  แต่ดูแลกันไม่ได้ 
ให้กลับไปเป็นเพื่อนเถอะ   อีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องคาดหวังจากคนที่คาดหวังไม่ได้   น้องตั้งใจว่า ถ้าจะเลิกกัน คงเป็นเพราะเขา
นอกใจเท่านั้น แต่พี่ว่า ‘เราควรเลิกกันในวันที่ไม่รักกันแล้วมากกว่า’ 
          “ เขาดีมากแล้วนะที่ไม่นอกใจ    แค่เขาไม่สนใจเป็นเรื่องธรรมดา ”    ที่เพื่อนของน้องบอก  มันธรรมดาตรงไหน 
ใจเขาใจเรา รักเขาเราก็อยากให้  เขารักเราแล้วเขาให้อะไร แค่เวลากับความใส่ใจที่ควรให้  ยังไม่ได้จากเขาเลย   รู้แหละว่า 
ไม่มีใครได้ไปซะทุกสิ่งทุกอย่างในโลก แต่คนที่ไม่เคยได้อะไรซักอย่างในโลกน่ะมีอยู่จริงนะ
          “ ดีแล้วที่เขาไม่นอกใจ ”  พี่ถามหน่อยว่ารู้ได้ไง  เวลาของแต่ละคนมีเท่ากันคือ  24  ชั่วโมง ว่างจริง ๆ ถึงได้คุยกัน 
ช่วงเวลาไม่ว่างนั้นเธอทำอะไรหรืออยู่กับใคร น้องเห็นหรือเปล่า
          ไม่ได้ยุให้น้องระแวง แต่เผื่อใจเอาไว้บ้างก็ดี เธอกับฉันก็คนเหมือนกัน เวลารักใคร  อยากได้ยินเสียงกันจะตาย มีเวลา
เมื่อไหร่ก็อยากอยู่ใกล้ ๆ กัน  แต่แปลกที่ทำไมความผูกพันมันเกิดกับฉันเพียงฝ่ายเดียว  เธอกลับเฉย ๆ เจอก็ได้  ไม่เจอก็ได้ 
คุยก็ได้ ไม่คุยก็ได้ ฉันก็ยังอยู่สบาย มันจะถึงขั้นฉันจะอยู่หรือไป ก็ไม่มีผลอะไรกับใจของเธอหรือเปล่า
          ขนาดรับคนเข้าทำงาน  เธอผ่านคุณสมบัติซื่อสัตย์อย่างเดียว   ยังทำงานไม่ได้เลย ซื่อสัตย์แล้วใส่ใจกับงานหรือเปล่า 
มันก็เหมือนกันรักฉันดูแลฉันไม่ทำให้ฉันเสียใจและรู้ว่าการนอกใจทำให้ฉันเสียใจแค่ไหนเธอเลยไม่กล้าทำ เพราะเห็นฉันเจ็บ
เธอคงยิ่งเจ็บ นั่นล่ะ ‘รัก’ ถึงเป็นที่มาของ ‘ความซื่อสัตย์’ 
          น้องลองคุยกันดี ๆ  ในวันที่เขาไม่ต้องเล่นเกมส์  และให้เห็นความสำคัญของเราบ้าง บอกเขาด้วยว่า  เขาน่ารักแค่ไหน
เราถึงเลือกเป็นแฟน   แค่ตอนนี้แอบใจหาย   เพราะรู้สึกว่า   ‘ ความห่างไกล ’    จะทำให้ระยะทางของใจถ่างออกกลายเป็น 
‘ความห่างเหิน’   ถ้ามีอะไรที่เราไม่ถูกใจกัน   บอกกันได้นะ   เพื่อนเราทุกคนบอกว่า    เราโชคดีที่ได้เธอเป็นแฟน แล้วเธอล่ะ 
รู้สึกดีไหมที่เรามีกันและกันแบบนี้   แค่บางทีพอไกล ๆ แล้วไม่ได้คุย   ใจมันก็โหวง ๆ    ยังไงชอบกล    ยุ่งมากเลยหรือเปล่า 
ทำงานเหนื่อยไปไหม   ถ้าถามกันด้วยใจ   แล้วเขาใช้วิธีการโมโหตอบกลับมา    หาว่าเรางี่เง่า ไม่เข้าใจ พี่แอบให้น้องฟังธง
ได้เลยว่า ‘เขาไปจากเราแล้วจริง ๆ’
          พี่มองในมุมของผู้หญิง ลองมาฟังน้องอั๋น กับมุมมองของผู้ชายดู มันจะเป็นไปได้หรือ รักนะ  แต่ไม่อยากคุยมันจะมีจริง
ในโลก

                                         

ดอกเตอร์อั๋น    
          ณ จุดนี้ไม่มีอะไรต่างกันมากนักจากมุมมองฝั่งน้ำเงินของผู้ชายในประเด็นนี้ รักกันแล้วซื่อสัตย์เป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่เรื่อง
ที่ต้องอุตส่าห์ทำหรือเอามาย้ำกันว่า‘เป็นบุญคุณ’และหากจะถามว่า  อะไรในโลกใบนี้จะสามารถอธิบายความรักได้ใกล้เคียง
ที่สุดสำหรับพี่อั๋นก็คิดว่ามันคือ‘ความใส่ใจ’เราไม่ได้ต้องการทุกอย่าง ไม่ได้คาดหวังทุกสิ่ง  แต่ก็ควรต้องมีอะไรซักนิดที่บอก
ให้เราได้รู้ว่า ‘เรายังรักกัน’ อยู่บ้างนะครับ
          น้องเป็นแฟนเค้า   แต่พี่อั๋นยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า  เค้ายังเป็นแฟนน้องอยู่รึเปล่านะครับ  ถ้าวันนี้น้องหายไป หยุดโทรไป 
เค้าจะรอกี่วันถึงจะโทรหา หรือว่าเค้าจะรีบฉวยโอกาสนี้แล้วหายไปด้วยเลย   เพราะรอมานานแล้วแต่เธอไม่ยอมไปไหนซักที 
เค้าดีใจที่มีเราอยู่  หรือน้องรู้แค่ว่าเค้ายังไม่ไล่  หรือขอให้ไปแค่นั้น  บังเอิญไม่รู้ว่าตอนรักยังสดใหม่นั้น เค้าเคยเป็นผู้ชายที่ดี
กว่านี้หรือไม่   ถ้าใช่ก็แปลว่า  ‘วันนี้มันเปลี่ยนไป’  มันก็ชัดเจนแล้วจ้ะว่ารักนั้นจางที่บางปะกงไปแล้ว แต่ถ้าตั้งแต่ไหนแต่ไร
ก็ทิ้งขว้างแบบนี้ มีข้อดีคือ เค้าสม่ำเสมอดี แต่มีอะไรตรงไหนให้รักได้ก็ไม่ทราบยิ่งห่างไกลยิ่งต้องหาทางใกล้ ตัวไกล แต่ใจ
ไม่เห็นต้องไกลตามไม่ได้ไปด้วย แค่รู้ว่าเธอทำอะไร อยู่ที่ไหน ก็พอจะจินตนาการให้อุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง แล้วเค้าละไม่อยากรู้
เลยเหรอว่าวันนี้น้องมีความสุขหรือทุกข์ยังไง หรือมัวแต่จ้องทำคะแนนจากเกมส์ที่เล่นแต่คะแนนในใจเรากลับปล่อยให้ลดลง
ทุกวัน.... 
          ใคร ๆ ชอบบอกว่า  ‘รักคือทุกข์’   พี่เชื่อครึ่งนึงนะครับ  เพราะมั่นใจว่า ก่อนทุกข์มันคงต้องมีสุขมามากพอดูอยู่ มากพอ
ที่จะทำให้วันนี้ของเรา  ยังยอมทนยอมทุกข์อยู่ได้   เพราะหวังหรือยึดติดว่า   สุขอย่างเมื่อวันก่อนนั้นมันจะหวนกลับมาอีกครั้ง 
แต่ถ้าตั้งแต่เริ่มรักเค้ามานี่ทุกข์ตลอด  โดนทิ้งโดนขว้าง โดนถากถาง โดนเตะโด่ง แล้วยังทน  พี่ว่าหนูก็เป็นคนแปลกอยู่นะคะ 
          จากที่หนูเขียนมา  2  อย่างที่พี่หาไม่เจอและมองไม่เห็นเลยซักนิด คือ  ‘ความรักกับความสุข’   ซึ่งเป็น 2 อย่างที่เป็น
พื้นฐานที่สุด     ของความสัมพันธ์และการมีชีวิตอยู่ของคนเรา     ไม่ใช่แปลว่าถ้างั้นหนูควรจบชีวิต      แล้วเอามือไปแหย่ปลั๊ก
แต่อย่างใด แต่คิดว่าถ้าสุขจากการรักเค้ามันน้อยกว่าทุกข์แล้วหนูจะยืนอยู่ตรงนี้ทำไม ทฤษฎีความรักที่หนูใช้ก็ช่างแปลกนัก 
          “ถ้าจะเลิกกัน ก็อยากเลิกกันเพราะเค้าไปมีคนอื่นมากกว่า” 
          ล้านเหตุผลทำให้คนรักกันได้ เหตุผลไม่น้อยไปกว่านั้น ก็ทำให้คนเลิกกันได้ครับ 
          ยึดมั่นถือมั่นกับอะไรก็ไม่รู้นะ 
          ไม่เคยสนับสนุนให้คนรักกันเลิกกัน แต่ก็ไม่เคยสนับสนุนให้ทนอยู่กับคนไม่รักกันแค่นั้นเอง จบป้ะ
          ถ้าคาดหวังแค่นี้จากการมีแฟน   เหวี่ยงแหสุ่มไป  ก็มีผู้ชายที่พร้อมจะซื่อสัตย์  โดยไม่สน  ไม่ใส่ใจรอเป็นแฟนหนูได้อีก
เกินครึ่งโลกจ้ะ...ไม่มีอะไรที่หนูต้องเสียดายในผู้ชายคนนี้ นอกจาก ‘เสียเวลา’ ก็เท่านั้นเอง
          ความสุขในชีวิตเป็นสิทธิ์ของเรา   และเราเลือกที่จะเป็นสุขได้โดยชอบธรรม    อย่าเอาสิทธ์นี้ไปยัดใส่ไว้ในมือของคน
ที่ไม่คู่ควร…