ธรรมะอมยิ้ม : พระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต

ชีวิต รักแท้ และพ่อแม่เรา

        ขึ้นชื่อว่า ‘ความรัก’ ทุกคนล้วนต้องการทั้งนั้น ความรักมีหลายแบบ รักแบบเด็กคือเป็นความรักใส ๆ ในหัวใจสี่ห้อง
ถ้าเราไปถามเด็กว่า รักแม่เท่าไหน ลูกจะบอกว่ารักแม่เท่าฟ้า เป็นความรักที่เต็มไปด้วยความสดใส  ไม่มีความใคร่
ความสิเน่หามาเจือปน  รักที่บริสุทธิ์ประดุจน้ำค้างในยามเช้าที่หยดย้อย  ยังไม่ถูกเหยียบย่ำให้ยับเยิน  เรื่องนี้อาตมา
คงไม่รู้ดีเท่าโยมที่กำลังมีลูกอยู่ในวัยที่น่ารัก   ช่างเหมือนนางฟ้า  เหมือนเทวดาตัวน้อยของพ่อแม่ 
        ความรักแบบที่สองเป็นความรักของหนุ่มสาว   ความรักแบบนี้จะเติมความสิเนหาเข้ามาด้วย  บางคนมากกว่านั้นคือ
เติมราคะเข้ามาในหัวใจ  ชนิดที่ตอนรักกันก็หวานจนหยดย้อน  พอเลิกกันก็ฟูมฟายหัวใจแทบขาด  แบบนี้เป็นความรักที่
เจือด้วยราคะ  เป็นความรักที่เห็นแก่ตัว  รักแบบที่ว่าหัวใจมีหนึ่งดวง   แต่ละดวงมีสี่ห้อง  แต่ละห้องมีสี่เตียง  นอกระเบียง
มีอีกแปด  แม้หัวใจนะไม่คอนโดจะเปิดให้ใครเช่าถึงมีห้องและเตียงเยอะขนาดนั้น  เป็นความรักที่ฝ่ายใดไม่รู้ทัน  ยิ่งมัน
ในความรู้สึก  ขอบอกหนุ่มสาวทั้งหลายว่า  หัวใจเป็นของเราเองอย่าให้ใครง่ายเดียวมันจะไม่มีคุณค่า  เพราะบางคนเมื่อ
ได้ใจเราไปง่าย ๆ ก็จะขยำขยี้  เอาเท้าบี้แล้วก็โยนทิ้งไป  แบบนี้มันเจ็บจี๊ด ๆ
       ความรักอีกแบบหนึ่งคือ   คือรักจริงหวังแต่ง   เรียกว่าเป็นความรักแบบบุพเพสันนิวาส  ได้ทำบุญร่วมกันมาตั้งแต่
ชาติปางก่อน  อยู่ไกลแค่ไหนกามเทพก็แผงศรถึง  เมื่อพูดถึงเรื่องคู่รัก ชีวิตคู่ก็มีหลายแบบ   บางคู่เป็นคู่กรรม   เช่น   โกโบริ
กับอังศุมาลิน  บางคู่ก็คู่รัก   คู่แค้น  คู่เวรคู่กรรม  บางคู่รักเป็นผัวแก้วเมียขวัญ  เช่น  รักกันอย่างหวานชื่น  ชนิดที่ว่า  
บนท้องฟ้ามีดวงดาว  ในมือลาวมีข้าวเหนียว   ในกระทะมีไข่เจียว   หัวใจดวงเดียวนี้มีแต่เธอ  รักชนิดที่ว่า  ถือไม้เท้ายอดทอง 
จนถึงยอดกระบองเพชร  (ไม่ใช่)  บางคู่ก็คู่แค้น  คู่เวรคู่กรรม  หาความสุขกันไม่เจอ   เป็นลักษณะที่ว่า ผัวตบ เมียถีบ
ผัวหนีบเมียกระทืบ ผัวคลานสามคืบ เมียกระทืบสามที หาความสุขกันไม่เจอเลยทีเดียว
        แต่มีความรักแบบหนึ่ง  เป็นความรักที่บริสุทธิ์   รักแบบไม่มีเงื่อนไข  รักด้วยใจบริสุทธิ์   ไม่ว่าลูกที่กำลังจะเกิด  จะมา
จากสวรรค์ชั้นใด  หรือมาจากนรกขุมใด  รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร  อวัยวะสมบูรณ์หรือไม่  เขาคนนั้นก็ยังรักเหมือนเดิม 
เขาคนนั้นที่ว่าคือพ่อแม่ของเรา   ท่านเหล่ามีความรักที่เมตตาเต็มเปี่ยม  เป็นความรักชนิดที่ว่า  รักยอมทุกข์เพื่อสุขเธอ  
คือยอมทุกข์ได้ทุกอย่าง   พ่อแม่จะเหมือนกันทั่วโลกคือ  ปากกับใจมักไม่ตรงกัน  
       หิวบอกว่าไม่หิว  ถ้าลูกยังไม่อิ่ม  บางครั้งพ่อแม่ยังไม่ได้กินอะไรเลย  แต่ต้องยอมอดเพื่อให้ลูกได้อิ่ม  เมื่อลูกถามว่า
แม่กินข้าวหรือยัง  พ่อแม่มักจะบอกว่าลูกกินก่อนเลยแม่ยังไม่หิว     ร้อนบอกว่าไม่ร้อน  ถ้าลูกยังไม่เย็น  อาตมาเคย
สังเกตแม่คนหนึ่งอุ้มลูกไปเที่ยวงานวัด  แล้วเธอก็ไปซื้อข้าวโพดคั่วมาให้ลูก  ขณะที่กำลังยืนรอแม่ค้ากำลังคั่วข้าวโพด 
เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อถ่านที่กำลังร้อนไปแตกกระจายไปเต็มทั้งแม่ลูกคู่นั้น   สิ่งที่อาตมาเห็นคือ   แม่ไม่สนใจ
ตนเอง  แต่แม่มัวแต่ปัดเศษถ่านไฟที่กระเด็นมาใส่ตัวของลูกน้อยด้วยความห่วงใย   ภาพเหล่านี้มันยังฝังใจอาตมา   
        หนาวบอกไม่หนาว  ถ้าลูกยังไม่อุ่น  ไม่ว่าพ่อแม่จะหนาวเหน็บเพียงใดพ่อแม่จะเจ็บใจมากกว่าที่ลูกยังไม่อุ่น  สิ่งที่ลูก
ได้มากกว่าอุ่นจากเสื้อผ้า  อุ่นจากกองไฟ  นั้นคืออุ่นไอรักที่มาจากหัวใจของพ่อแม่ 
       ไม่มี  ก็บอกว่ามี   ถึงจะลำบากเพียงใดพ่อแม่ก็จะหามาให้   ถ้าลูกอยากได้   ยิ่งช่วงเปิดใหม่ที่ผ่านมาอาตมาเห็นอะไร
หลายอย่างที่สะท้อนให้เห็นถึงความพยายามของพ่อแม่หลาย ๆ คนที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้เสื้อผ้าใหม่  ได้ค่าเทอมใน
การเรียนหนังสือ  พ่อแม่บางคนต้องแบกโทรทัศน์เข้าโรงรับจำนำ  เพื่อค่าเทอม  อาตมาจึงถึงบางอ้อ  รู้ซึ้งถึงคำพูดที่ว่า 
โทรทัศน์เพื่อการศึกษา  บางคนก็เป็นทองเพื่อการศึกษา  ไอโฟนเพื่อการศึกษา  และมีอะไรหลาย ๆ ที่พอจะจำนำได้พ่อแม่
ก็ยอมเพื่อลูก 
         แต่ก็น่าเห็นใจพ่อแม่บางคนที่พยายามทุ่มเททุกอย่างเพื่อลูก   แต่ลูกกลับไม่เคยมองเห็นความดีของท่านเลย  กลับหลง
ระเริงใจสนุกสนานไปวัน ๆ หลายครั้งที่ลูกแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมต่อพ่อแม่  ใช้ปากที่พ่อแม่ให้มา ด่าท่านด้วยคำ
หยาบคาย  ใช้มือที่พ่อแม่ให้มา ขว้างปาข้าวของใส่ท่าน หลายครั้งที่ลูกบางคนเตะทำลายข้าวของใส่ท่าน  วิ่งกระทืบปิด
ประตูประชดใส่หน้าพ่อแม่ดังปัง   หลายครั้งที่พ่อแม่ต้องหันหน้าเข้าข้างฝา  แอบร้องไห้เพราะการกระทำของลูกชั่ว ๆ บางคน
        เราลองมองย้อนตอนเป็นเด็ก  พ่อแม่ไม่เคยเบื่อเวลาที่ลูก ๆ ถามท่านว่า  “พ่อจ๋า  แม่จ๋านั่นอะไร”  ลูกถามเรื่องเดิม ๆ
เป็นสิบยี่สิบครั้งพ่อแม่ไม่เคยเบื่อที่จะตอบเรา  แต่พอเราเริ่มโต  พูดได้ชัด  พ่อแม่ถามลูกเพียงแค่ไม่กี่ประโยค  ลูกจะตะคอก
ใส่พ่อแม่ว่า  “แก่แล้วไม่พอ ยังงี่เง่าอีกต่างหาก พูดไม่รู้เรื่องรึไง ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของผมเลย  - ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของหนู” 
คำพูดเหล่านี้พ่อแม่เจ็บปวดเหลือเกิน  อยากจะบอกลูก ๆ ว่า ลูกเอ๋ยรู้ไหมยายคนนั้น     ถึงงกงันงุ่มง่ามตามประสา   
ถึงยากจนเข็ญใจวัยชรา    เขาก็เป็นมารดาให้บางคน   ยามแก่เฒ่าหวังเจ้าเฝ้ารับใช้    ยามป่วยไข้หวังเจ้าเฝ้ารักษา 
ครั้นเมื่อถึงคราวตายวายชีวี   หวังลูกยาปิดตาคราสิ้นใจ   พ่อแม่ไม่เคยบ่นว่าเบื่อลูก  แต่ลูก ๆ กลับใช้คำพูดว่าเบื่อพ่อแม่ 
ไม่ต้องมายุงเรื่องส่วนตัวของหนู  ไม่ต้องมายุ่งเรื่องส่วนตัวของผมเลย 
        ลูก ๆ ที่รักทุกท่าน  ไม่มีใครหรอกนะที่จะทนความเอาแต่ใจของเราได้   ไม่มีใครหรอกนะที่จะทนการเอาเปรียบของเราได้  
ไม่มีใครหรอกนะที่จะทนความเจ็บปวดใจไม่รู้กี่ครั้งที่ลูก ๆ มอบให้ท่านได้  แต่มีคนสองคนที่ยังทนได้เสมอ  คนคนนั้น
คือพ่อแม่ของเรา
       อาตมามีเรื่องหนึ่งที่จะเล่าให้โยมฟัง   เป็นภาพแห่งความประทับใจ   ณ  วัดแห่งหนึ่ง อาตมาได้เห็นหญิงคนหนึ่งอายุ
ประมาณหกสิบกว่าปี  เวลาที่ยายเดินต้องใช้ไม้เท้าค้ำยันกันร่างไว้   ภาพที่เห็นคือ หญิงสูงอายุคนนี้ได้จุดธูปกราบศพหญิง
คนหนึ่งอายุประมาณสามสิบกว่าปี   ด้วยความสงสัยอาตมาจึงเข้าไปถาม  ได้รู้ความจริงก็ถึงกับอึ้งเลยทีเดียว  ศพหญิงสาว
ที่ยายกราบก็คือลูกสาวของแม่เอง  หญิงผู้เป็นแม่เล่าให้ฟังด้วยน้ำตาว่า  ลูกสาวคนนั้นยิ่งกว่าพระ  แม่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์
อยู่หลายปีลูกสาวคนนี้ดูแลแม่ทุกอย่าง  ไม่เคยรังเกียจถึงแม่จะขี้เยี่ยวรดที่นอนก็ไม่เคยทิ้งแม่ไปไหน   ทำทุกอย่างเพื่อแม่  
พาแม่สวดมนต์ไหว้พระ   ไปทำบุญในที่ต่าง ๆ ฝึกให้แม่นั่งสมาธิ  เดินจงกรม    พูดง่าย ๆ คือลูกคนนั้นไม่เคยรังเกียจแม่เลย 
สอนให้แม่เข้าถึงธรรมะ  รักษาแม่จนสามารถเดินได้  โชคร้ายที่ลูกสาวมาจากไปเสียก่อน  ที่แม่กราบศพลูกนั้น  แม่กราบ
คุณงามความดีของลูกสาวแม่  ที่ทำตัวเหมือนพระในบ้าน  สอนให้แม่เข้าถึงธรรม  สอนให้แม่ไหว้พระสวดมนต์   สอนให้
แม่รู้จักทำใจให้เข้มแข็งต่อสู้กับความเจ็บไข้ได้ป่วย
        เมื่อลูก ๆ ทั้งหลายได้เห็นตัวอย่างของแม่ลูกคู่นี้แล้ว   เราลองถามตัวเองดูสิว่าตอนนี้เราเป็นลูกแบบไหน   พ่อแม่จะ
หลั่งน้ำตาเพราะลูกในสองกรณีคือ  หนึ่งลูกทำตัวเลว  พ่อแม่คิดถึงที่ไรเจ็บใจทุกที   คิดถึงทีไรเสียใจทุกที เหมือนมีเข็ม
มาทิ่มแทงใจของแม่เมื่อคิดถึง  พ่อแม่ก็มีแต่ความทุกข์
        สองคือลูกเป็นคนดีมีความกตัญญู  พ่อแม่จะหลั่งน้ำตาออกมาเพราะความตื่นตันใจ  ภูมิใจที่มีเราเป็นลูก  ทำไมลูกจึง
กตัญญูถึงเพียงนี้  ทำไมลูกจึงรักพ่อแม่มากเพียงนี้   ทำไมลูกของพ่อแม่ได้ทำทุกอย่างเพื่อพ่อแม่ได้ขนาดนี้  น้ำตาที่หลั่ง
ออกล้วนมาจากความสุข  ความอิ่มใจจากการกระทำของลูก ๆ 
        แล้วลูก ๆ ทุกคนละถามตัวเองหรือยังว่าเราเป็นลูกแบบไหน  เรามาเป็นลูกที่ดีกันนะโยม  เจริญพร