คลื่นหัวใจ : ดีเจอ้อย

กายแพ้ ใจไม่แพ้



            โลกร้อนหรือจะด้วยอะไรก็ตาม  ทำให้คนรุ่นใหม่ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์มือถือ สื่อสารกับคนไกล  แต่มองไม่เห็น
คนใกล้ ๆ กลายเป็นคนแพ้ง่าย  ใจไม่สู้…
         มีน้องผู้ชายคนหนึ่งพยายามเหลือเกินที่จะกดโทรศัพท์เข้ามาขอคุยใน Green Waveที่จัดรายการอยู่ ตั้งแต่ประโยคแรก
จนจบการสนทนา  ไม่มีประโยคไหนแสดงออกซึ่งความดีใจที่ได้เกิดเป็นคนเลย
        “พี่อ้อยครับ  ผมไม่อยากอยู่ต่อไปแล้ว ผู้หญิงที่ผมรักทิ้งไปมีคนอื่น   งานที่ทำอยู่ก็น่าเบื่อ   เจ้านายไม่เห็นคุณค่าเลยลาออก 
ผมโตมากับครอบครัวแตกแยก พ่อแม่ทะเลาะกันจนเลิกกันไปเลยทำให้ผมขาดความอบอุ่น  และโดนดูถูก  ผมเป็นคนโมโหร้าย
 และไม่อยากให้ชีวิตผมต้องเจอปัญหาครอบครัวบ้านแตกอย่างที่พ่อแม่ผมเป็น ผมอยากตาย  ไม่มีใครเข้าใจผม”     น้องพร่ำบ่น
ด่าทอโชคชะตาอยู่พักใหญ่    ฟังไปยังแอบหงุดหงิดใจอยู่ข้างใน 
         น้องเอ๊ย  มีคนมากมายที่อยากหายใจต่อเต็มโรงพยาบาลไปหมด  น้องยังเดินไปเดินมา  บ่นได้เสียงดังฟังชัดขนาดนี้  น้องน่า
อิจฉากว่าอีกหลายคน    ไม่ต้องรีบตาย  เพราะทุกคนได้สิทธิ์นั้นแน่นอน   จะช้าจะเร็ว  ตายน่ะไม่เป็นไร  ก่อนตายสำคัญกว่ามาก  
วันที่ยังมีลมหายใจได้ทำประโยชน์อะไรให้ตัวเอง  ครอบครัว และโลกใบนี้บ้าง   ดีแต่บ่นก่นด่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง  มีเด็กมากมาย
ที่เกิดขึ้นมาในครอบครัวบ้านแตก  แต่น้องก็เป็นคนดีและทำทุกอย่างเต็มที่ พื่อให้โลกรู้ว่าพ่อแม่เลิกรา  ไม่ได้ทำให้ลูกเลวเสมอไป 
          น้องเริ่มเถียง  “พี่ไม่มีวันเข้าใจ ว่าสิ่งที่ผมเจอเจ็บปวดแค่ไหน”  
         “แล้วตอนนี้น้องทำมาหากินอะไรล่ะคะเนี่ย” ชักอยากรู้
          “ผมไม่ได้ทำอะไร พอลาออก ป้าก็ขอให้มาเฝ้าบ้าน  ผมก็ขอเงินป้า”  
          โอ๊ย! ไหนบอกว่าโดนครอบครัวทิ้ง   ชีวิตน่าเศร้า...  หรือทั้งหมดอยู่ที่เราเลือกมอง น้องคนนี้อายุ  21 ปีเองค่ะ   จะชิงตายซะแล้ว
 ในขณะที่อีกมุมของประเทศไทยมีเด็กผู้ชายวัยเดียวกัน กำลังต่อสู้เพื่อให้มีชีวิตอยู่  แม้โดนคนใจร้ายทำร้ายร่างกายเสียยับเยิน
          เคยได้ยินเรื่องของน้อง พลทหาร มังกรทอง ลิ้มประเสริฐสกุล มั้ยคะ  ปีนี้น้องแชมป์อายุ  22 ปี ความฝันเดียวของน้องคือ
อยากเป็นทหาร   ทำทุกอย่างจนได้เป็นทหารดั่งใจ  หนุ่มหน้าใสจากเชียงรายกลายเป็นทหารคุ้มครองครูภาคใต้ ที่ อ.กรงปีนัง 
จ.ยะลา  เลือดนักสู้ชาวไทยคนนี้กลับโดนระเบิดจากผู้ก่อความไม่สงบ   ไม่เท่านั้นนะคะ   โจรใจร้ายเดินลงมาดูพอเห็นว่ายังไม่ตาย
ก็ยิงซ้ำบริเวณกราม  น้องกลายเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ 3 เดือน    ตอนนั้นพ่อคิดภาวนาในใจอย่างเดียว  ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหน
ขอให้น้องรอด   หลังจากผ่านการผ่าตัดหลายครั้ง สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้คือ น้องเป็นอัมพาตครึ่งซีก  พูดจาไม่ชัด  แขนขาใช้การไม่ได้ 
หูเสีย 1 ข้าง  ตามองเห็นภาพซ้อน 
          น้องเสียคุณแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก  เหลือเพียงพ่อที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา   หลังจากพ่อรู้  พ่อทิ้งอาชีพทุกอย่างที่เชียงราย 
เดินทางมาดูแลลูกอย่างใกล้ชิด  อาศัยเพียงเงินสวัสดิการบำนาญจากทางกองทัพ  และเบี้ยทหารผ่านศึกพักรักษาตัวอยู่ที่
รพ.พระมงกุฎเกล้า ร่างกายที่เหมือนจะหยุดนิ่งแต่หัวใจไม่เคยยอมแพ้    น้องแชมป์และพ่อขายล็อตเตอรี่อยู่ที่โรงพยาบาล
ทุกครั้งที่มีลูกค้ามาอุดหนุน น้องแชมป์จะหยิบล็อตเตอรี่ขึ้นมาจูบและอวยพรให้โชคดี
           “อ๋อใอ้โอ้คอีอั๊บ” น้องพูดได้ชัดที่สุดแค่นี้   



            พ่อกับลูกผลัดกันให้กำลังใจ  พ่อบอกน้องแชมป์เสมอ เรามีกันสองคนนะลูก  พ่อจะดูแลลูกให้ถึงที่สุด  แชมป์เองบอกกับ
ทุกคนอย่างภูมิใจว่า ตอนนี้ผมมีพ่อเพียงคนเดียว  พ่อที่เป็นทั้งพ่อและแม่ของผม   
             ใครที่แวะไปแถว รพ.พระมงกุฎเกล้า ไปอุดหนุนกันได้นะคะ นอกจากน้องแชมป์แล้วยังมีทหารอีกหลายคนที่ปกปักษ์
รักษาประเทศไทยจนร่างกายบอบช้ำ   ส่งพลังเงินและพลังใจให้รู้ว่าคนไทยทุกคนรู้สึกขอบคุณ และห่วงใยทหารไทยทุกคน
ที่เขาไม่ได้นอนสบายเหมือนเรา สะดุ้งตื่นทุกครั้งที่รู้สึกได้ว่า กำลังมีใครเข้ามารุกล้ำผืนแผ่นดินของเรา
            มีคนเคยถามน้องแชมป์ว่า  ถ้ารู้ว่าเป็นทหารแล้วต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้   หากย้อนเวลากลับไปได้  แชมป์จะเป็น
ทหารไหม
            “เป็นครับ ถ้าแชมป์ไม่เป็น ใครจะเป็น” คำตอบจากเด็กผู้ชายที่ใฝ่ฝันตลอดชีวิตว่าอยากเป็นทหาร  อยากปกป้องประเทศไทย
 แม้วันนี้ร่างกายจะแพ้พ่ายแต่หัวใจไม่เคยหยุดสู้  
            ผู้ชายวัยเดียวกัน   คนละซีกของประเทศไทย  ทำไมช่างต่างกัน      คนหนึ่งตื่นขึ้นมาก็พร้อมจะยอมแพ้  อยากตาย  เพราะ
เจอแต่สิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจ  ในขณะที่อีกฝั่ง  ไม่ว่าจะยังไง   ร่างกายจะเหลืออยู่แค่ไหน    แต่จะไม่ยอมเป็นภาระใคร   ต่อสู้กันต่อไป 
ตราบที่ลมหายใจยังเป็นของเรา  น้องเป็นแชมป์ของการใช้ชีวิตจริง ๆ
           หากวันนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ค่อยได้ดั่งใจ     ก่อนตัดสินใจหยุดลมหายใจ  ถามตัวเองให้ดี   เราทำอะไรให้โลกนี้
สมกับที่มาอาศัยโลกเกิดหรือยัง    ไม่ใช่เกิดมาแล้วก่นด่าโชคชะตารวมถึงฟ้า  ที่ไม่ได้สร้างสิ่งสมบูรณ์แบบ 100 เปอร์เซ็นต์ไว้ให้เรา
บางทีการที่โลกสร้างมาให้เราแค่นี้อาจเผื่อพื้นที่ให้เราได้ต่อสู้ และทุกชีวิตที่ลุกขึ้นมาต่อสู้ ไม่มีชีวิตไหนที่ไม่ภาคภูมิใจในตัวเอง