เรื่องจากปก : เบญจภรณ์ ลิ้มเจริญเงิน
สไตลิสต์ : นพพล ธารีสัตย์
ช่างภาพ : สารทูล พงษ์ประมูล
‘พรสวรรค์’ หรือจะสู้ ‘พรแสวง’
โต๋ - ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร
‘ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร’ ถือเป็นศิลปินเชื้อสายไทยที่ได้รับรางวัลการันตีความสามารถบนเวทีประกวดระดับชาติ
อย่าง ‘เอ็มทีวี เอเชีย อวอร์ดส 2008’ ในสาขาศิลปินยอดนิยมจากประเทศไทย และยังได้รับเชิญให้ร่วมงานคอนเสิร์ต
กับนักเปียโนระดับโลกอย่าง ‘ริชาร์ด เคล์เดอมอง’
‘โต๋’ เริ่มต้นทำงานภายใต้สังกัด ‘โซนี่ มิวสิค’ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 การเดินทางของเขาเริ่มต้นขึ้น
จากผลงานอัลบั้ม ‘เพลงบรรเลง’ และได้ไต่ระดับกระแสความนิยมจนกระทั่งกลายมาเป็นศิลปินที่จัดว่ามีคนพูดถึง
ความสามารถของเขาเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ
สำหรับผู้ชายที่มาพร้อมเปียโน นาทีนี้คงไม่มีใครน่าจับตามองเท่าเขาอีกต่อไปแล้ว เพราะเขากำลังจะโกอินเตอร์
เพื่อผลิตเพลงที่ประเทศไต้หวัน ซึ่งถือเป็นศูนย์รวมของเหล่าศิลปินมาตรฐานทั่วเอเชีย
เราจึงขอพูดคุยถึงเส้นทางความสำเร็จของเขาที่กว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้
เส้นทางบนถนนดนตรีของโต๋เริ่มต้นอย่างไร
ตั้งแต่อายุ 3 ขวบ คุณพ่อคุณแม่ผมบังคับให้เรียนเปียโน พวกท่านค่อนข้างจะเข้มงวดมาก แต่ความมีวินัยนี้จึงทำให้
ผมมีวันนี้ครับ จำได้ว่าจะมีครูมาสอนที่บ้านทุก ๆ วัน เวลาผมเห็นครูก็จะวิ่งขึ้นไปแกล้งหลับทุกครั้ง ตอนนั้นรู้สึกว่าขี้เกียจ
เรียนจังเลย ไม่อยากซ้อม แต่คุณพ่อบังคับให้ซ้อมทุกวัน อย่างน้อยวันละ 15 นาที ถ้าตั้งนิ้วไม่ตรงคีย์บอร์ดก็จะถูกคุณพ่อ
เอาไม้บรรทัดเคาะมือ มันเป็นสิ่งที่ยากมากสำหรับเด็ก 5 ขวบ ที่จะสามารถตั้งสมาธิจดจ่อกับสิ่งหนึ่งได้นาน ๆ การที่เรา
เพ่งเล็งอะไรสักอย่างนาน ๆ เป็นเวลา 10 นาทีตั้งแต่เด็กๆ ทำให้พอเริ่มโตขึ้นไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนก็มีสมาธิทำในสิ่งที่เรา
ต้องการได้ครับ
โต๋รู้ตัวว่าอยากเป็น ‘นักดนตรี’ ตั้งแต่เมื่อไหร่
ด้วยความที่ตั้งแต่เด็ก ๆ ผมเติบโตมาจากการที่เห็นภาพคุณพ่อเล่นกีตาร์ ร้องเพลง ทัวร์คอนเสิร์ตมาตลอด เลยทำให้
ซึมซับภาพเหล่านั้นมาอย่างไม่รู้ตัว เวลาที่ไปโรงเรียนแล้วคุณครูถามว่าอยากเป็นอะไร คำตอบของเพื่อน ๆ คือ อยากเป็น
หมอ พยาบาล ตำรวจ หรือไม่ก็นักบิน ส่วนผม...คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ ‘นักดนตรี’ ครับ (ยิ้ม)
เมื่อไหร่ที่โต๋มีโอกาสขึ้นโชว์เปียโนเป็นครั้งแรก
ตอนนั้นผมอายุได้ 9 ขวบ กำลังเรียนเปียโนคลาสสิคอยู่ที่บ้าน พอดีที่โบสถ์ขาดคน คุณพ่อเลยจับให้ไปเล่น เชื่อมั้ยว่า
ผมยังไม่รู้จักเพลงบรรเลงเลย และสิ่งสำคัญคือการเล่นเปียโนในโบสถ์จะไม่มีโน้ตเพลงแจกให้ผู้เล่นได้ดู ตอนนั้นผมดีดไม่ทัน
ได้แต่นั่งงงว่าเขาทำอะไรกัน แต่ผมต้องขอบคุณเหตุการณ์ครั้งนั้นที่ทำให้ผมไม่ยึดติดกับตัวโน้ตในการเล่นเปียโน ทำให้เรา
เรียนรู้แนวดนตรีที่หลากหลาย เริ่มสร้างเสียงเพลงที่เป็นลักษณะเฉพาะของตัวเราได้เองครับ
(โปรดติดตามต่อในเล่ม)