นัดพบนักเขียน  : ภัชภิชา ฤกษ์สิรินุกูล 
ภาพ : พศิน สาทสนิท

ซ่อนกลิ่น
วิศวกรชายกับนิยายรัก

          ในวัยเด็ก มนต์ชัย ศิริลัทพร มีความคิดเป็นของตัวเองว่า การเรียนเป็นเรื่องจริงจัง การเขียนเรียงความเป็น
เรื่องไม่สนุกเพราะต้องอยู่ในกรอบของครู ใช้จินตนาการได้ไม่มาก ส่งผลให้ไม่ชอบอ่านหนังสือเรียน ไม่ชอบเขียน
เรียงความ ไม่ชอบเรียนวิชาที่ต้องท่องจำ แต่ถึงกระนั้นก็มีใจรักวิชาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ เมื่อเติบโตขึ้น
มนต์ชัยได้ทำงานเป็นวิศวกรประจำบริษัท ออกแบบโครงสร้างอาคารต่าง ๆ มีเวลาว่างก็แบ่งเวลามาอ่านและเขียนหนังสือ
ในที่สุดก็ตัดสินใจลาออกจากงานประจำมาเป็นนักเขียนที่มีนามปากกาคุ้นหูว่า ‘ซ่อนกลิ่น’ และเวลาเพียงไม่กี่ปี
เขามีผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว 18 เล่ม

all : จริงไหมที่ ‘หิมพานต์’ ผลงานเรื่องแรก เกิดจากการอ่านแฮร์รี่ พอตเตอร์
ซ่อนกลิ่น : ครับ ตอนอ่านแฮร์รี่พบว่ามีสัตว์ในตำนานมากมาย ของไทยก็มีพวกสัตว์ในป่าหิมพานต์ เมื่อคิดถึงสัตว์
                  ในวรรณคดีไทยทำให้อยากเขียนเรื่อง ‘หิมพานต์’ ก็เลยเข้าห้องสมุดค้นข้อมูลแล้วลองเขียนโดยใช้
                  จินตนาการ ตอนที่เขียนเรื่องแรกยังไม่มีลูก กลางวันยังทำงานวิศวะ มานั่งเขียนตอนกลางคืนเวลาเงียบ ๆ
                  แล้วโพสต์ลงในเว็บไซต์เด็กดี ได้รับการตอบรับดีพอสมควร แต่เขียนไป 10 กว่าตอนก็หยุดชะงัก
                  เพราะไม่มีทักษะการเขียน ไม่มีโครงเรื่อง

all : แล้วมาเขียนเรื่อง ‘615 รหัสมรณะ’ ผลงานแนวสืบสวนสอบสวนได้อย่างไรคะ
ซ่อนกลิ่น : ตอนนั้นไปดูภาพยนตร์เรื่อง From Hell ที่ จอห์นนี่ เด็ปป์ แสดงเป็นตำรวจไปสืบหาผู้ร้ายที่
                 ไล่ฆ่าโสเภณีตอนกลางคืน เกิดความคิดว่าถ้าเปลี่ยนโสเภณีเป็นสาวไฮโซก็น่าจะแปลกไปอีกแบบ แล้วก็
                  หาคิดหาปริศนาที่คนร้ายจะวางไว้ในเรื่อง คิดเลข 615 ออกมา มีดอกซ่อนกลิ่นวางไว้เป็นปริศนา
                  ซึ่งสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ได้ติดต่อขอไปตีพิมพ์เป็นเล่มแรก ใช้ชื่อ ‘มนต์ชัย ศิริลัทพร’
                 พอมาแต่งเรื่องรัก บก.โป่ง - ประดับเกียรติ ตุมประธาน สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์ อยากได้นามปากกา
                  ที่ดูซอฟท์ ๆ หน่อย คิดว่าเรื่องความรักเทียบกับดอกไม้ได้ก็เลยหาดอกไม้ที่มีความหมายดี ๆ แต่ก็มีคน
                  ใช้หมดแล้ว ในเรื่อง 615 รหัสมรณะมีดอกซ่อนกลิ่นก็เลยใช้ชื่อ ‘ซ่อนกลิ่น’ เป็นนามปากกาครับ

all : ที่ผ่านมามีคนไทยเขียนเรื่องแนวสืบสวนไม่มากนัก บ้างก็คิดว่าเขียนยาก หรือยังไม่ใช่แนวหนังสือที่
                 กลุ่มผู้อ่านส่วนใหญ่ต้องการ คุณซ่อนกลิ่นคิดอย่างไรกับเรื่องนี้คะ
ซ่อนกลิ่น : เขียนแนวสืบสวนสอบสวนไม่ยากครับ เหมือนเราเป็นฆาตกรและเป็นตำรวจเอง เหมือนเราวางแผน
                  ทุกอย่าง เราเป็นตำรวจก็จะหาช่องทางเข้าสู่ปริศนานั้นได้ง่ายกว่าคนอ่าน ซึ่งคนอ่านจะไม่รู้อะไรเลย
                  ต้องอ่านไล่ตั้งแต่บทแรกไปเรื่อย ๆ จนมาเฉลยในบทสุดท้าย ซึ่งในไทย... แนวสืบสวนล้วน ๆ
                  จะขายยากนิดหนึ่ง ต้องผสมผสานแนวโรแมนติคลงไปบ้าง และเพื่อตอบสนองตลาด อาจจะเพิ่มน้ำหนัก
                  ของโรแมนติคลงไปเยอะหน่อย

(โปรดติดตามต่อในเล่ม)