นัดพบนักเขียน : ภัชภิชา ฤกษ์สิรินุกูล
ภาพ : พศิน สาทสนิท
อาจินต์ ปัญจพรรค์
แนะวิธีกลั่นไอเดียให้นัก (อยาก) เขียน
ได้ยินชื่อ อาจินต์ ปัญจพรรค์ เมื่อไหร่ ก็มักจะนึกภาพของบรรณาธิการนิตยสารฟ้าเมืองไทย ผู้สร้าง
‘ตำนานตะกร้าสร้างนักเขียน’ และได้เขียนเรื่องสั้นไว้มากมาย ที่โด่งดังก็คือ เรื่องสั้นชุดเหมืองแร่
รวมถึงงานประเภทนวนิยาย สารคดี และบทความ รวมแล้วมากกว่าร้อยชิ้น ทั้ง ๆ ที่คุณลุงอาจินต์ถูกรีไทร์
ออกจากการเป็นเป็นนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และถูกส่งตัวไปทำงานใน
เหมืองแร่ ช่วงปี พ.ศ. ๒๔๙๒ – ๒๔๙๖ แม้ว่าไม่ได้เรียนจบปริญญาเหมือนคนอื่น ๆ แต่คุณลุง
ก็ได้เรียนในสิ่งที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน ประกอบกับมีความสามารถและความขยัน ทำให้ได้เป็นนักเขียน
เลื่องชื่อในโลกน้ำหมึก จนได้รับรางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๔ ได้รับ
รางวัลศรีบูรพา ปี ๒๕๓๕ และรางวัลช่อการะเกดเกียรติยศ ปี ๒๕๓๕
all : เหตุผลที่ทำให้อยากเป็นนักเขียนเกี่ยวข้องกับการเรียนไม่จบปริญญาอย่างไรคะ ?
คุณลุงอาจินต์ : ที่ลุงอยากเป็นนักเขียนเพราะหนึ่ง ได้อ่านเยอะ อ่านแล้วอยากเขียนสู้ แต่สู้ไม่ได้เพราะไม่มี
ประสบการณ์ ลุงเขียนตั้งหลายปีแล้วก็ส่งไปให้บรรณาธิการอ่าน ใช้นามปากกา ‘จินตเทพ’ เขาก็โยนลง
ตะกร้าจนมันล้นตะกร้า กระทั่งได้รับการคัดเลือกให้เอาเรื่องลง สอง พี่น้องทุกคนได้ปริญญาหมด คนโต
ชอุ่ม ปัญจพรรค์ เรียนจบอักษรศาสตรบัณฑิต คนที่สอง ลัดดา ปัญจพรรค์ เป็นนายตำรวจใหญ่ จบธรรมศาสตร-
บัณฑิต คนที่สาม ลุง... เป็นกุลี คนที่สี่ วัฒนา ปัญจพรรค์ เป็นเภสัชศาสตรบัณฑิต และคุณพ่อลุงเป็น
ข้าหลวง จบธรรมศาสตรบัณฑิต ลุงเป็นคนเดียวที่ใช้นามสกุลนี้แล้วตีเหล็ก อยู่เหมืองแร่ ก็อยากจะได้สิ่งที่
มหาวิทยาลัยไม่มีสอน นั่นคือ ‘ประพันธศาสตรบัณฑิต’ แม้แต่ฝรั่งก็ไม่มี มีแต่นิเทศศาสตร์ อักษรศาสตร์
ลุงได้ตรงนี้ คุณพ่อก็สบายใจ และหาเงินใช้เลี้ยงตัวมาจนอายุ 83 ปี
all : ที่คุณลุงบอกว่า ‘เขียนสู้’ ต้องการเขียนสู้ใครคะ ?
คุณลุงอาจินต์ : เพราะมีนักเขียนใหญ่ในสมัยนั้นชื่อ ‘สิงหเทพ’ หรือ ธนู ปิยะรัตน์ คนนี้ดังที่สุดก่อนที่ลุง
จะเป็นนักเขียน แต่งเรื่อง ‘ขนมฝรั่ง’ ซึ่งอ่านแล้วติดใจ เรื่องมีอยู่ว่า มียายแก่คนหนึ่งทำขนมฝรั่งเลี้ยงหลาน
จนกระทั่งหลานเป็นสาว หลานไปมีแฟน ขอเงินยายไปเที่ยวกันแฟน ยายก็ให้ วันนั้นยายก็ยังขายขนม
“ขนมฝรั่งจ้า ขนมฝรั่ง” แฟนหนุ่มเดินผ่าน หลานสาวก็ดึงแฟนหนุ่มให้เดินห่าง ๆ ไม่ให้เห็นยายเพราะ
มันอายที่มียายเป็นแม่ค้า แฟนหนุ่มก็บอกว่า ทำไม...จะอุดหนุนยายสักหน่อย หลานสาวก็เลยใส่ความยาย
“ยายคนนี้สกปรก” แต่แฟนหนุ่มบอกต้องซื้อ ซื้อเยอะแล้วก็เอาขนมให้แฟนสาว ...จบเรื่อง นี่แหละ
จุดหมายของเรื่องสั้น คุณธรรมอยู่ที่ไหน ให้ผู้อ่านไปคิดเอาเอง อาจินต์อ่านแล้วก็ชอบ แต่ก็ยังแต่งให้ลึกซึ้ง
อย่างนี้ไม่ได้ อาจินต์ก็เลยแต่งเรื่องสั้น ‘สัญญาต่อหน้าเหล้า’
(โปรดติดตามต่อในเล่ม)